«Ξέρεις τι θα ήθελα να διαβάσω από σένα;», μου είπε η Χριστίνα ένα βράδυ που πίναμε ποτό «Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας σαν ζευγάρι από τότε που ήρθε το παιδί», ολοκλήρωσε τη σκέψη της. Δε χρειάστηκε να σκεφτώ πολύ για να φτάσω στο σημείο να γράψω αυτές τις γραμμές… Η ζωή έχει σίγουρα αλλάξει.

Της Σοφίας Κλιάνη

 

Από τη στιγμή που γεννήθηκε η μικρή μας, αρχίσαμε να μιλάμε κωδικοποιημένα, με αριθμούς και milligram, με περίεργες ονομασίες από γάλατα. Μάθαμε μάρκες από πάνες και ιατρική ορολογία και για πολύ καιρό μας  απασχόλησε… «αν έκανε κακά της σήμερα», κάτι για το οποίο μάθαμε να μιλάμε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες…

Ασχοληθήκαμε με το θέμα καρότσι και μάθαμε τα οφέλη του «τρία σε ένα», ξεχωρίσαμε το relax από το port bebe  και μάθαμε τη διαφορά του παρκοκρέβατου  από το απλό πάρκο! Ξεχωρίσαμε τη farin lacte από την κρέμα βανίλια και ταξιδέψαμε στο μαγικό κόσμο της φρουτόκρεμας. Ο όρος «βιολογικό» βρήκε τον πραγματικό του λόγο ύπαρξης και εκτιμήσαμε ιδιαιτέρως τα αυγά από το χωριό.

Το σπίτι μας μοιάζει, εδώ και καιρό, με μικρό βομβαρδισμένο παιδότοπο και το κρεβάτι μας έχει καταληφθεί από κουδουνίστρες και μπαλάκια. Τα σχοινιά του μπαλκονιού μας αποδείχτηκαν τεράστια για να φιλοξενήσουν τα μικροσκοπικά της ρούχα και το πλυντήριο δε σταμάτησε να δουλεύει από τον Νοέμβρη του ‘12.

Μάθαμε να επικοινωνούμε και με άλλους φρικαρισμένους του είδους μας με φράσεις όπως « εσάς το δικό σας τι μπορεί να κάνει;», «κάθε πότε ξυπνάτε τα βράδια;», «πόσα δοντάκια έχει;» κλπ, ενώ ταυτόχρονα έχουμε γίνει όλοι ένα με φράσεις του στυλ « εμείς περπατήσαμε στον δέκατο», «είμαστε χορευταρούδες» και « εμάς μας αρέσει το αυγουλάκι».

Όσο κι αν το προσπαθήσαμε δεν καταφέραμε να το αποφύγουμε  κι έτσι και το δικό μας παιδί πάσχει από το λεγόμενο «σύνδρομο της φώκιας»… Ξέρετε, αυτό που λες στο παιδάκι σου «χτύπα παλαμάκια αγάπη μου», «χαιρέτα το θείο», «δείξε μας πώς πλάθεις κουλουράκια» και άλλα τέτοια γραφικά. Επιπλέον, φορτωθήκαμε με μα ασήκωτη ευθύνη και αγωνία, αν έφαγε, αν ήπιε νερό, αν κοιμήθηκε αρκετά, αν έκανε κακά της  σήμερα…

Αυτό ήταν και το δύσκολο κομμάτι… Γιατί οι αλλαγές σε μία σχέση δεν είναι απαραίτητα κακές. Θυμάμαι πως όταν φεύγαμε από το μαιευτήριο, αισθάνθηκα για πρώτη φορά πολύ μικρή και χωμένη κάτω από τις φτερούγες του «αγοριού» μου. Ήξερα από την πρώτη στιγμή πως θα προστάτευε εμένα και το μικρό μας πλασματάκι σε οτιδήποτε κι αν τον είχαμε ανάγκη…

Και η σχέση δυνάμωνε μέρα με τη μέρα και νύχτα με τη νύχτα, όταν σηκωνόταν για να μου κρατάει το χέρι να θηλάσω, όταν την έπλενε και μου την άφηνε στην αγκαλιά. Ο θαυμασμός μου για εκείνον έγινε απεριόριστος όταν , μόνος του, ανακάλυψε ότι το μωρό σταματάει να κλαίει μπροστά από μια βρύση που τρέχει(!)…

Το παιδί δίνει μια άλλη διάσταση στο «μαζί»,  δεν υπάρχει πιο «μαζί»… Το σώμα του με το σώμα μου δημιούργησαν το παιδί μας, μαζί… Η σταθερότητα και η σιγουριά που αποκτήσαμε μετά τον ερχομό της μικρής μας δεν συγκρίνεται με όλα τα σφηνάκια που μπορεί να έχει πιει κάποιος σε όλη του τη ζωή. Η προσωπική μας ζωή απογειώθηκε, η αγάπη μας παγιώθηκε και η κοινωνική μας ζωή παρέμεινε υγιέστατη, όπως εμείς το κρίνουμε.

Κλείνοντας, λοιπόν, θέλω να πω στο Χριστινάκι και σε όλες τις κοπέλες που διαβάζουν, ότι όλα είναι εύκολα και μαγικά όταν έχεις βρει τον κατάλληλο άνθρωπο. Κι αυτό είναι κάτι που το γνωρίζεις από την αρχή…

 

ΥΓ. Δικαιωματικά, το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε όλους τους μπαμπάδες που είναι σαν τον αγαπημένο μου!

ΥΓ1. Κάποια μέρα θα γράψω και για τη ζωή με δύο παιδιά…!

 

 

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.