Η απάντησή μου πάντα μέχρι και σήμερα στην ερώτηση «Ποιον αγαπάς πιο πολύ , τη μαμά ή τον μπαμπά;» ήταν  «Ε, και τους δύο αλλά πιο πολύ τον παππού μου»…

 

Όλα τα παιδιά έχουν είτε μία τυπική σχέση με τον παππού και την γιαγιά είτε μια πολύ καλή σχέση αγαπώντας τους αρκετά ,ή ακόμα και ίδια με την δική μου.

Εμένα όμως, ο παππούς μου είναι αυτός που πάντα ”μπερδευόμουν” και τον έλεγα μπαμπά…και μέχρι σήμερα καμιά φορά κάνω πως ”μπερδεύομαι”.

 Εμένα ο παππούς μου είναι αυτός που μου διάβαζε όοοολα τα παραμύθια με τις πριγκίπισσες  και κάθε μια από αυτές ήμουν εγώ για τον παππού μου.

 Ο δικός μου ο παππούς δεν κοιμήθηκε φυσιολογικά για περίπου επτά χρόνια, γιατί κοιμόταν δίπλα στο δικό μου κρεβάτι και κάθε βράδυ του έλεγα «παππού χέρι»…Επτά χρόνια δεν μου άφησε το χέρι κάθε βράδυ…

 Αν τώρα μου δίνανε την ευκαιρία να γυρίσω πίσω τον χρόνο για να μεγαλώσω με την μαμά και τον μπαμπά θα έλεγα ναι ,αλλά όχι για να είμαι με τους γονείς μου αλλά για να ξαναζήσω αυτά τα τέλεια παιδικά χρόνια με τον παππού (και την  γιαγιά να μην είμαι άδικη).

Πάντα σκεφτόμουν πως την μέρα του γάμου μου (δεν την βλέπω και πολύ σύντομα) ο  χορός μπαμπά-κόρης θα είναι χορός παππού-εγγονής.

Και όσο τα χρόνια περνάνε και μεγαλώνω και μεγαλώνει τόσο μεγαλώνει και η αγάπη μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο, γιατί γονείς δεν είναι μόνο αυτοί που σε φέρνουν στη ζωή αλλά αυτοί που σε μεγαλώνουν και σε κάνουν άνθρωπο με αξίες.

 Και τέλος πάντων ο δικός μου παππούς είναι ο καλυτερότερος όοοολου  του κόσμου.

 Παππού μην ξεχνάς …χέρι

Φ.

 

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.