Υπάρχουν φορές στη ζωή, που παίρνεις τα πιο σπουδαία μαθήματα από παιδιά. Τρομερό ενδιαφέρον παρουσιάζει η θεωρία του Νικόλα για το… σπασμένο κόκκαλο!

Της Σοφίας Κλιάνη

 

Ήταν δεν ήταν 8 χρονών ο Νικόλας όταν, σε μία έκρηξη θυμού, έριξε μια γροθιά στην πόρτα του δωματίου του. Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο: πόνος, κλάματα, φωνές, νοσοκομείο.

Αγχωμένοι οι γονείς του, περίμεναν στην αίθουσα αναμονής των επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου. Περίμενε υπομονετικά κι ο Νικόλας. Το ιατρικό πόρισμα δεν άργησε να βγει και ο γύψος τύλιξε το μικρό του χεράκι, αφού ο εκνευρισμός του για ένα κομμάτι που δεν του έβγαινε στο βιολί του είχε χαρίσει ένα σπασμένο κόκκαλο.

Όταν το μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειας τους είχε τελειώσει, η οικογένεια πήρε το δρόμο της επιστροφής. Κάπου εκεί, λοιπόν, η μητέρα του παιδιού παρατήρησε πως το πρόσωπό του δεν έδειχνε πια θυμωμένο ούτε ταλαιπωρημένο. Αντίθετα, ο Νικόλας ήταν ήρεμος και γαλήνιος, περπατούσε υπερήφανος και τα χείλη του σχεδόν φυλάκιζαν μια κρυφή χαρά. Έναυσμα για το διάλογο που ακολούθησε…

-Νικόλα, μου φαίνεται πως είσαι χαρούμενος… Είναι η ιδέα μου;

-Να σου πω κάτι μαμά; Πονάω πάρα πολύ, δεν έχω ξαναπονέσει  τόσο στη ζωή μου, όμως είμαι χαρούμενος. Μπορεί να έσπασα το χέρι μου, αλλά πριν δεν ήξερα πως είναι να σπας ένα κόκκαλο. Τώρα ξέρω.

Από τότε που άκουσα τα λόγια του μικρού φιλόσοφου έως σήμερα, έχω «σπάσει κόκκαλο» πολλές φορές. Άλλες φορές στα επαγγελματικά μου, άλλες στην προσωπική μου ζωή και όλες πόνεσαν. Μετά το πολύτιμο μάθημα ζωής που πήρα, βρήκα τον τρόπο. «Τώρα ξέρω», σιγομουρμουρίζω στον εαυτό μου, μαζεύω όσα κομμάτια χρειάζεται και κοιτάω μπροστά. Χαρούμενη και υπερήφανη σαν τον μικρό μου φίλο, με μια κρυφή χαρά στα χείλη. Τώρα ξέρω. Δεν είναι δύσκολο, δοκιμάστε το στο σπίτι!

Υγ. Εύχομαι στον Νικόλα, να σπάσει ακριβώς όσα κόκκαλα χρειάζονται για να γίνει κανείς ισορροπημένος και γεμάτος εμπειρίες άνθρωπος. Ευχαριστώ Νικ.

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.