Ήταν σούρουπο κι όλα κυλούσαν ομαλά στο Γιαλοπετουνιλάρι… μέρος που, σύμφωνα με την παιδική φαντασία μιας φίλης μου, γίνονταν όλα τα ντάρι ντάρι! Εκεί πρέπει να έμενε και μια λίγο τρομακτική κυρία, η Βροντού που φορούσε τα βραχιόλια της και γελούσε σαρδόνια…

Γράφει η Σοφία Κλιάνη

 

Ήταν σούρουπο κι όλα κυλούσαν ομαλά στο Γιαλοπετουνιλάρι… μέρος που, σύμφωνα με την παιδική φαντασία μιας φίλης μου, γίνονταν όλα τα ντάρι ντάρι! Εκεί πρέπει να έμενε και μια λίγο τρομακτική κυρία, η Βροντού που φορούσε τα βραχιόλια της και γελούσε σαρδόνια. Από τη χαρωπή παρέα δε μπορούσε να λείπει ο κύριος Καπετανάκης που, για έναν ανεξήγητο λόγο, είχε μια μπούκλα αντί για μουστάκι. Το πιο μεγάλο και αρχοντικό σπίτι αυτού του παραθαλάσσιου χωριού, άνηκε στη Συσσαρχόντισσα κυρία και, αν δεν κάνω λάθος, βρισκόταν στην οδό Γραφημώνος. Η πιο αποκρουστική φιγούρα της συντροφιάς αυτής ήταν, δίχως αμφισβήτηση, η Ζωντανίνα. Η εν λόγω κυρία απαιτούσε , όχι με το πρώτο ή το δεύτερο αλλά με το ένατο χελιδόνι, να δίνουν όλοι το αίμα τους(!).   Τη μουσική επιμέλεια της βραδιάς είχε, για μια ακόμα φορά, αναλάβει ένας εξαίσιος βιολιστής, ο Ροβιόλης!

Η παραπάνω παράγραφος σίγουρα μοιάζει ασυνάρτητη για κάποιους. Λίγους. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους, σύμφωνα με μία μίνι έρευνα μεταξύ συγγενών και φίλων , απλώς φιλοξενεί ήρωες που, έστω και για λίγο, έκαναν την εμφάνισή τους στο παιδικό, κάποτε, μυαλό μας. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστη η ικανότητα του νου, αντί να αναρωτηθεί μήπως δεν αντιλαμβάνεται κάτι σωστά, να προτιμά να πλάθει ολόκληρες ιστορίες για να υποστηρίξει κάτι που, απλά, άκουσε λάθος. Και είναι σκληρή η στιγμή της συνειδητοποίησης ότι ο στίχος που τραγουδούσες με πάθος όλα αυτά τα χρόνια… δε γράφτηκε ποτέ.

Πολλοί από εμάς έχουμε τραγουδήσει « Φρι στάιλερ γουάκα μάκα φο» ,«αμ μπλου νταμπιντί νταμπιντάι» και «Τρανσφόρμερς φορ δε μπιτς βι άι».  Ακόμα περισσότεροι «Καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία, όχι και λατρεία δίχως και φιλιά», «Παραδώσου, λοιπόν, πάρε φόρα μωρό μου» και «Το γιατί το πληροφόρει το μυστρί». Πλειονότητα, βέβαια, αποτελούμε όλοι εμείς που απορούσαμε όταν ακούγαμε «Γιορτάζω γιορτάζω, μα ΟΥΤΕ που το φωνάζω». Πώς γίνεται να μην το φωνάζεις ενώ  έβγαλες ολόκληρο τραγούδι; Απτόητοι, όμως, όλοι συνεχίσαμε το τραγούδι μας προσπαθώντας να δώσουμε μια λογική υπόσταση στα «Ασφυκτικά»!

Κάποιοι από εμάς πίστεψαν πως «Έπος θα γίνει, μόνο με μια ασπιρίνη», «Σ’ ό,τι βιώνεις , τρεμοκρυώνεις», «Ακόμα ένα βράδυ με το χέρι ενοχλώ», «Μα στην ουσία μυστικοί» και «Θα’ ναι ξαναμπαίνει άνοιξη» ενώ άλλοι αναρωτήθηκαν πότε θα εμφανιστεί κι ο Άμος του γνωστού σχήματος, αφού τόση ώρα τραγουδάει μόνο ο Πάνος! Οι πιο ποδοσφαιρόφιλοι άκουγαν «Έχω μεγάλο ντέρμπι μες στην καρδιά» και «Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τάκλιν στα παράθυρα να τρίζουν». Και η λίστα δεν τελειώνει εδώ…

Όταν είσαι παιδί τρως «λαβάς τυρί» που , μεταξύ μας, κατά σύμπτωση είναι τυρί και χαρακτηρίζεις ως ψεύτη όποιον σου υποσχεθεί «αυγό με λάτο» και τελικά φας σκέτο αυγό χωρίς καθόλου λάτο! Χτυπάς τα χέρια σου «χαρωπάτα» καθώς παίζεις ανέμελο στις «σκούνιες» , φοράς ένα «κούνι» στο πόδι της κούκλας σου, θέλεις να κάνεις ένα «τουάζ» όταν μεγαλώσεις και ζητάς επίμονα από τη μαμά σου να σου «ζεστάνει» το DVD που «πάγωσε» την εικόνα του για να σου μιλήσει. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε όταν μιλάμε μπροστά στα παιδιά, γιατί δεν ξέρουμε πως μπορεί να μεταφράσουν τα λόγια μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το παιδάκι που πίστευε πως ο Παπανδρέου είναι ένας κλέφτης που μπήκε το βράδυ στο σπίτι της γιαγιάς του και της έκλεψε τη μισή της σύνταξη… Χωρίς να ξέρει τι είναι σύνταξη. Ούτε μισή.

ΥΓ. Σας αφήνω αιφνίδια γιατί έχω γραφτεί σε στολή μπαλέτου… που παίζει μόνο σκίλλερς!

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.