Η ημέρα των γενεθλίων του παιδιού σου υποτίθεται ότι είναι μέρα γιορτής. Όταν όμως έχεις περάσει από ΜΕΝΝ, τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Αναμφίβολα η χαρά είναι μεγάλη. Όμως πάντα κάτι λείπει.Λείπει εκείνο το κομμάτι που άφησες σε κάποιο επισκεπτήριο, σε κάποιο διάδρομο, σε κάποια αίθουσα αναμονής ακούγοντας ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ότι η κατάσταση επιδεινώθηκε, ότι κάποιο παιδάκι χάθηκε.

 

Της Τασούλας Μελισσοπούλου

 

Είναι μέρες τώρα που δυσκολεύομαι να πάρω αναπνοή. Μετρώ αντίστροφα τις μέρες μέχρι τα γενέθλιά του. Είναι λες και ξέρεις ότι πρόκειται να τρακάρεις και ετοιμάζεσαι για τη μετωπική μη μπορώντας να κάνεις κάτι άλλο για να την αποφύγεις. Προσπαθείς μόνο να περιορίσεις τις απώλειες.

Προσπαθώ να κρατώ το μυαλό μου απασχολημένο με ένα σωρό «σημαντικά» πράγματα (Τι θα φορέσω στο πάρτυ; Να φτιάξω σοκολατένιο κέικ ή απλό με χρωματιστό γλάσο από πάνω; Τι σχέδιο να έχει η τούρτα; Και σερπαντίνες! Να μην ξεχάσω να πάρω πολλές σερπαντίνες!). Σοβαρά προβλήματα, όχι αστεία! Και σε γενικές γραμμές, μετά από 5 χρόνια,  τα πάω καλά. Μένω κλεισμένη στον μικρόκοσμό μου, απορροφημένη στις προετοιμασίες, τραγουδώντας «Καλώς το καρναβάλι» και ζωγραφίζοντας καπέλα κλόουν.

Όμως ξαφνικά, εκεί που προσπαθείς να αποφασίσεις το χρώμα του γλάσου περνάει αστραπιαία μεν, καταστροφικά δε, το πράσινο χρώμα της ΜΕΝΝ. Εκεί που ακούς παιδικά τραγούδια και χορεύεις, ακούγεται ενδιάμεσα και ένα «Μπιπ, μπιπ, μπιπ…». Ξεφουρνίζεις τη δοκιμαστική παρτίδα πιτσάκια (μία νέα, εντυπωσιακή συνταγή που ανακάλυψες πρόσφατα), και ξαφνικά μυρίζεις ανεπαίσθητα αντισηπτικό. Πώς γίνεται αυτό άραγε; Και έτσι απλά, όλα αυτά που νόμιζες ότι είχαν φύγει, επανέρχονται. Και δεν είναι τόσο οι εικόνες, αυτές μπορείς σχετικά εύκολα να τις αντιμετωπίσεις κοιτώντας απλά την αγκαλιά σου που είναι γεμάτη. Τα συναισθήματα που επανέρχονται είναι το δύσκολο, αυτό το σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που βλέπεις πράσινο, αυτές οι ενοχές που σου ξυπνά η μυρωδιά του αντισηπτικού. Και αυτός ο φόβος, πόσο βαθιά ριζωμένος είναι άραγε και δεν λέει να φύγει;

Η ημέρα των γενεθλίων του παιδιού σου υποτίθεται ότι είναι μέρα γιορτής. Όταν όμως έχεις περάσει από ΜΕΝΝ, τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Αναμφίβολα η χαρά είναι μεγάλη. Και όσο περνάνε τα χρόνια και όλα παίρνουν τον δρόμο τους σιγά σιγά, η χαρά μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Όμως πάντα κάτι λείπει. Λείπει ένα κομμάτι της ψυχής σου. Ναι, εκείνο το κομμάτι που λαχταρούσε μία μεγάλη κοιλιά, δώρα, ευχές, γέλια. Εκείνο το κομμάτι που ήθελε να γκρινιάζει για κολικούς, θηλασμούς και ξενύχτια. Λείπει εκείνο το κομμάτι που άφησες σε κάποιο επισκεπτήριο, σε κάποιο διάδρομο, σε κάποια αίθουσα αναμονής ακούγοντας ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ότι η κατάσταση επιδεινώθηκε, ότι κάποιο παιδάκι χάθηκε. Και νιώθεις αχάριστη που γνώρισες το θαύμα, όμως σου λείπει η κοιλιά σου που δεν φούσκωσε, αχάριστη που βγήκες νικήτρια από τη πιο μεγάλη δοκιμασία της ζωής σου και τολμάς να νιώθεις κουρασμένη.

Όμως έτσι είναι τα πράγματα. Από τη στιγμή που χτυπάς για πρώτη φορά το κουδούνι της ΜΕΝΝ και συστήνεσαι στον κάθε άγνωστο προκειμένου να δεις το παιδί σου, τίποτα δεν είναι απλό. Χαρά και πόνος. Ευγνωμοσύνη και κούραση. Ελπίδα και φόβος. Όλα μαζί σαν αποζημίωση για το κομμάτι της ψυχής σου που κατέθεσες προκειμένου να πάρεις αγκαλιά το μωρό σου. Αυτό που μαθαίνεις με τον καιρό, όταν τα πολύ δύσκολα περάσουν, είναι να συμβιβάζεσαι και να αποδέχεσαι τη συνύπαρξη όλων αυτών των συναισθημάτων. Και φυσικά να κουνάς γρήγορα αριστερά-δεξιά το κεφάλι για να διαλυθεί η μυρωδιά του αντισηπτικού και να μείνει μόνο η μυρωδιά από τα φρεσκοψημένα πιτσάκια…

 

Τασούλα Μελισσοπούλου

 

*To κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο site www.31evdomades.gr και μπορείτε να το δείτε εδώ

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.