Ίσως είναι η πρώτη φορά που σου μιλάω, σίγουρα όμως είναι και η τελευταία. Δε θα μιλήσω ξανά…

 

Ξέρεις, θυμάμαι τη στιγμή που γεννήθηκα… Μη ρωτάς το πώς, τώρα είναι αλλιώς… Τα θυμάμαι όλα… Η μαμά και ο μπαμπάς μου έγιναν γονείς, εγώ τους έκανα! Τι τιμή για μένα… Έκλαιγαν και με είχαν αγκαλιά. Τι ζεστή αγκαλιά! Τι γλυκά δάκρυα! Ήταν τόσο ευτυχισμένοι οι γονείς μου. Εσύ έχεις γονείς; Μα, τι λέω; Λες και μπορείς να απαντήσεις… Ίσως να έχεις και παιδιά, ποιος ξέρει…

Έχεις ακούσει ποτέ βόμβα; Ίσως να το έχεις δει σε ταινία. Είναι τόσο τρομακτικό… Μέχρι και ο μπαμπάς μου τρόμαξε! Εμένα ο μπαμπάς μου δε φοβάται τίποτα, είναι ο πιο δυνατός! Το ξέρω γιατί όταν με πετούσε ψηλά, κόντευα να αγγίξω το ταβάνι. Εσύ έχεις ταβάνι; Λες και μπορείς να απαντήσεις…  Ίσως να έχεις και σπίτι, ποιος ξέρει…

Έχεις μπει ποτέ σε καράβι; Εγώ δεν είχα ξαναμπεί! Ούτε ο αδερφός μου. Ούτε η μαμά μου. Ο μπαμπάς δεν ξέρω αν έχει μπει, γιατί δεν ήρθε μαζί μας. Ήμασταν μόνοι πια, η μαμά κι εμείς. Δεν ήταν ωραίο το ταξίδι. Φοβηθήκαμε πολλές φορές, πεινούσαμε συχνά και είχε και κρύο. Άλλες φορές πάλι, είχε πολλή ζέστη. Δεν ήταν ωραίο το ταξίδι. Εσύ έχεις πάει ταξίδι; Μα, τι λέω; Λες και μπορείς να απαντήσεις… Ίσως να έχεις πάει και διακοπές, ποιος ξέρει…

Έχεις μείνει ποτέ σε σκηνή; Εγώ θα έμενα για λίγο. Μέχρι να τακτοποιήσει η μαμά μου τα χαρτιά και να φύγουμε από δω. Να βρούμε ένα καινούργιο σπίτι. Να έρθει και ο μπαμπάς και να ξαναγίνουμε οικογένεια. Ένα καινούριο μέρος να μεγαλώσω. Θέλω να μεγαλώσω. Ξέρεις, όμως, κάτι; Δε θα μεγαλώσω… Δε θα μεγαλώσω γιατί εκείνο το βράδυ που έγινε μια έκρηξη στη Μορια και ένα παιδάκι πέντε χρονών σκοτώθηκε, ήμουν εγώ ξέρεις. Εσύ το άκουσες; Μα, τι λέω; Λες και μπορείς να απαντήσεις… Ίσως να το έχεις κιόλας ξεχάσει, ποιος ξέρει…

Με πλησίασε ένα παιδί εδώ που είμαι τώρα. Μου είπε πως σε ξέρει. Κι εσύ το ξέρεις καλά, λέει. Λέει πως και η δική του οικογένεια έζησε κάπου κοντά στην πατρίδα μου. Κουράστηκαν πολύ, περπάτησαν πολύ και προσπάθησαν να τον προστατέψουν. Εκείνοι τα κατάφεραν, οι δικοί μου όχι. Πάνε χρόνια βέβαια. Δύο χιλιάδες. Φέτος στα γενέθλιά του μπορείς αν θες να θυμηθείς και έναν μικρό Χριστό που δεν τα κατάφερε. Το όνομά μου ήταν Μπαλές.

 

Το κείμενο γράφτηκε από την Σοφία Κλιάνη.

 

*** Την ιστορία του Μπαλές μας έστειλε ο Γιώργος Λόφτσαλης

Ο Γιώργος είναι Αρχιφύλακας στην Υποδιεύθυνση Ανηλίκων της ΓΑΔΑ και τους τελευταίους μήνες είναι αποσπασμένος στο Κέντρο Υποδοχής & Ταυτοποίησης στην Μόρια Λέσβου. Ο Γιώργος και ο Μπαλές ήταν φίλοι.

«Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ μικρέ. Τελικά κατάφερες να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας και κρίμα που η αίτηση ασύλου είχε σαν αποδέκτη την γειτονιά των αγγέλων…»

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.