Είκοσι έξι χρόνια πριν… Η μαμά μου, με φουσκωμένη την κοιλιά της και αφού δεν μπορούσε να  καθίσει ούτε σε καρέκλα,  έφυγε από το σπίτι για το μαιευτήριο. Και γύρισε με ένα μωρό. Τον μικρό μου αδερφό! Γράφει η Σοφία Κλιάνη

 

 

Ο μικρός μου αδερφός δε μοιάζει με κανέναν άλλον μικρό αδερφό, γιατί είναι ο δικός μου αδερφός. Ο μικρός μου αδερφός δεν είναι το αγόρι που έχεις συνηθίσει να βλέπεις, δεν έχει παίξει μπάλα, δεν έχει πλακωθεί στις μπουνιές, δεν έχει πάρει ουσίες.  Είναι τόσο φανατικός αντικαπνιστής που κατά βάθος πιστεύω πως πρώτα γεννήθηκε και μετά ορίστηκε η 31η Μαΐου ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του καπνίσματος.

Ο μικρός μου αδερφός είναι ο πιο… παντελονάτος  (μακάρι να μπορούσα να γράψω μια άλλη λέξη σε –άτος) άντρας που ξέρω. Ήταν δεν ήταν δεκαεφτά, όταν μας φώναξε έναν -έναν και μας έκανε  την εξής ανακοίνωση «Είμαι gay, αν θέλεις μπορείς να μη με αγαπάς πια. Αλλά να ξέρεις, είμαι gay και μια μέρα θα φύγω από την Ελλάδα». Δεκαεφτά χρονών παιδί… Σε όλους. Μαμά , μπαμπά , αδέρφια…

Ο γλυκός μου… Σαν να ανακοίνωνε κρατικό μυστικό, σαν να έλεγε κάτι που απαγορευόταν. Κι όμως, το ξέραμε μικρέ. Όλοι το ξέραμε λίγα χρόνια αφού ήρθε σπίτι. Τότε που φορούσε τα κοκαλάκια και τα φορέματα μου κρυφά και δεν ήξερε καλά-  καλά να μιλά.  Τότε που ζητούσε απεγνωσμένα από τον Άγιο Βασίλη να του φέρει ένα τροχόσπιτο της Barbie. Τότε που έπαιρνε τις κούκλες μου και τις κούρευε με μανία – δεν ήξερα πως θα εξελιχθεί σε σπουδαίο κομμωτή. Τότε που δεν είχε φίλους γιατί τα κωλόπαιδα τον θεωρούσαν κατώτερό τους γιατί είχε διαφορετική φωνή. Τότε που έβρισκε παρηγοριά μόνο στα κοριτσάκια που τον προστάτευαν. Τότε που τρέμαμε στα πάρτι γενεθλίων του αν θα έρθουν τα παιδάκια…

Είμαι περήφανη για τον μικρό μου αδερφό. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα. Πριν από πέντε χρόνια εγκατέλειψε δουλεία και σπίτι για να κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν, να πάει στην Ολλανδία! Ζει στο Άμστερνταμ πια με το φίλο του και είναι ήρεμος και ευτυχισμένος. Όχι, δεν έφυγε κυνηγημένος, νικητής έφυγε. Και για μια φορά ακόμα απέδειξε τη δύναμή του, δε φοβήθηκε, δεν παραιτήθηκε.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες για τον μικρό μου αδερφό… Είναι πολλές φορές η δύναμή μου, καμαρώνω για αυτόν. Εύχομαι τα εμπόδια που βρήκε στο δρόμο του μικρός να μην τον έχουν στιγματίσει. Η καριέρα του τώρα αποδεικνύει πόσο σπουδαίος έχει γίνει…

Ο μικρός μου αδερφός, ο μικρός σου αδερφός, ο μικρός σου γιος…

ΥΓ. Θα ήθελα να ήσουν εδώ κάποιες φορές, να πίνουμε μπύρες στο μπαλκόνι και να με κουρεύεις ανελέητα… Να τρώμε αηδίες στον καναπέ βλέποντας σήριαλ χωρίς νόημα… Να ξεκινούσαμε για τζόκινγκ και τελικά να κάναμε πικνίκ… Χαίρομαι, όμως που μπορώ να κάνω συχνά ταξιδάκια στο Άμστερνταμ. Σ’αγαπάω μικρέ!!!

*Πρώτη δημοσίευση: rebuke.gr

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.