Πιο έντονα από ποτέ τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι και αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια. Τι άραγε έχει απομείνει από εκείνο το κοριτσάκι; Θυμάμαι τον εαυτό μου με τόσες λεπτομέρειες που είναι λες και πρόκειται για εχθές. Βουτούσα το ποδηλατάκι μου και… γεια σας! Πόσο μου λείπεις  ποδηλατάκι μου…

Γράφει η Σοφία Κλιάνη

 

Όταν είσαι παιδί έχεις μια πολύ ξεκάθαρη αντίληψη των πραγμάτων. Σου φαίνονται όλα απλά και τακτοποιημένα, ο καθένας έχει το ρόλο του κι εσύ την ασφάλειά σου. Η μαμά είναι η μαμά, ο μπαμπάς είναι ο μπαμπάς και αυτοί οι δύο είναι μαζί, οικογένεια, η δική σου οικογένεια. Η δασκάλα σου, πέρα από ομορφότερη του κόσμου, τα ξέρει όλα. Έχει απαντήσεις σε όλες σου τις απορίες, δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο, άλυτο. Η τηλεόραση σε διασκεδάζει! Προβάλει τις αγαπημένες σου σειρές και εσύ απλά απολαμβάνεις τη ζωή.

Αλλά και οι υποχρεώσεις σου είναι πολύ συγκεκριμένες όταν είσαι παιδί. Έχεις να διαβάσεις τα μαθήματά σου για το σχολείο, να μελετήσεις τα αγγλικά σου ή το πιάνο σου, να θυμηθείς τι ώρα έχεις προπόνηση και να παίξεις. Να παίξεις πολύ. Όλη μέρα να παίζεις. Άντε, το πολύ πολύ να στρώσεις και κανένα κρεβάτι ή να τακτοποιήσεις κανένα παιχνίδι, αλλά ως εκεί. Θυμάμαι έπαιζα μέχρι μεγάλη… σκαρφάλωνα σε δέντρα, ανέβαινα σε βουνά, χόρευα και τραγουδούσα. Νοσταλγία.

Μετά έρχεται μια φάση άχαρη, ίσως η πιο μη αντιπροσωπευτική ενός ανθρώπου, που κρατά από την εφηβεία μέχρι τα είκοσι και κάτι. Είναι αυτή η φάση που πιστεύεις ότι τα ξέρεις πια όλα ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρεις ούτε τον εαυτό σου. Είναι αυτή η άχαρη φάση, που ίσως σε λίγα χρόνια θα προσπαθείς να μη θυμάσαι, που δεν ξέρεις ούτε τι μουσική σου αρέσει να ακούς αλλά ξέρεις τι πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός της χώρας, ο προπονητής της αγαπημένης σου ομάδας, η φίλη σου με το αγόρι της και πάει λέγοντας. Που κάνεις συζητήσεις χωρίς νόημα για θεούς και πολιτικούς, ομάδες,  σουβλάκια και μπουγάτσες. Έτσι για τον αντίλογο…

Αργότερα (και αργά αργά) ισορροπείς… Αρχίζεις να κάνεις διαχωρισμούς  σε ανθρώπους και καταστάσεις, να έχεις επιχειρήματα για τις απόψεις σου και την επιλογή να μην τα εκθέσεις καν εκεί που δε σε ενδιαφέρει. Αντικαθιστάς τον μονόλογο με τον διάλογο και αναζητάς συνομιλητές ικανούς… Και στη ζωή επιλέγεις ανθρώπους για συνοδοιπόρους, φίλους και συντρόφους. Βέβαια, οι υποχρεώσεις σου πια δεν είναι αυτές που ήταν κάποτε.

Έχεις πια μάθει την αλήθεια. Το ζεστό νερό δε βγαίνει από μόνο του από τη βρύση και τα τοστάκια δεν ψήνονται αυτόματα. Πρέπει κάποιος να φροντίσει για όλα : εσύ! Ξέρεις πια πως η μαμά και ο μπαμπάς είναι άνθρωποι. Άνθρωποι με αδυναμίες και ιδανικά και οράματα που ίσως πρέπει να τα αφήσουν όλα στην άκρη γιατί κάποιο μικρό ανθρωπάκι χρειάζεται ασφάλεια και σταθερότητα. Είναι κι αυτό το ποδήλατο που περιμένει έξω από το σπίτι. Κι ας μην το καβαλάς πια εσύ…

Πόσο μου λείπεις  ποδηλατάκι μου…

Υγ.     « Όταν ήμουνα μικρός, μες στα κύματα δε με ένοιαζε

           Αν ο κόσμος είναι απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε »

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.