Ιδού το ερώτημα! Είναι της μόδας τελικά η ψυχοθεραπεία ή αποτελεί μια βαθύτερη ανάγκη που επιτέλους της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει σάρκα και οστά;

Γράφει η Χριστίνα Πλιάτσικα

 

Ήδη από την αρχαιότητα και τη διαίρεση της ψυχής από τον Πλάτωνα μέχρι και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα με την καθιέρωση του Freud ως τον θεμελιωτή της ψυχανάλυσης, έχουν ακουστεί ποικίλες και διαφορετικές απόψεις για την ψυχοθεραπεία, τις διάφορες σχολές, τη σχέση του θεραπευτή με το θεραπευόμενο, την αξιολόγηση της ψυχοθεραπείας, την έκβασή της αλλά και τα κριτήρια λήξης της.

 

Οι συνεχείς δημόσιες δηλώσεις των επωνύμων για την εμπειρία της προσωπικής τους ανάλυσης-ψυχοθεραπείας έχουν οδηγήσει μιμητικά πολλούς στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Κάποιοι από αυτούς χρήζουν ψυχοθεραπείας λόγω προσωπικών τους προβλημάτων που τους καθιστούν δυσλειτουργικούς στην καθημερινότητά τους ενώ κάποιοι άλλοι αναζητούν απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα που τους ταλανίζουν.

 

Όπως και να έχει, είναι σημαντικό να διευκρινιστούν κάποια σημεία που πολύ συχνά αποτελούν σημείο σύγχυσης και αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της ψυχοθεραπευτικής εμπειρίας:

 

  • Ο ψυχολόγος δεν έχει τη δυνατότητα να συνταγογραφήσει φαρμακευτική αγωγή, αν και συνήθως είναι γνώστης των περισσότερων σκευασμάτων που ενδέχεται να λαμβάνουν οι πελάτες του.

 

  • Οι ψυχίατροι μπορούν επίσης να ασκήσουν ψυχοθεραπεία, πέρα από την ιατρική τους ιδιότητα.

 

  • Προκειμένου η ψυχοθεραπεία να έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για τον πελάτη, είναι πολύ σημαντικό ο ψυχολόγος-ψυχίατρος να έχει εκπαιδευτεί σε κάποιο ψυχοθεραπευτικό μοντέλο, πέρα από τη βασική του εκπαίδευση (πτυχίο ή/και μεταπτυχιακό).

 

  • Υπάρχουν διάφορες σχολές ψυχοθεραπείας, όπως είναι η Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική, η Συστημική, η Ψυχαναλυτική, η Υπαρξιακή κ.α., οι οποίες ερμηνεύουν την ψυχοπαθολογία από διαφορετική οπτική, ακολουθώντας διαφορετική τακτική (π.χ. η χρήση ψυχομετρικών εργαλείων για την αξιολόγησης της ψυχολογικής κατάστασης του πελάτη) αλλά και διάρκεια (π.χ. η Ψυχαναλυτική προσέγγιση διαρκεί συνήθως περισσότερο από την Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική).

 

  • Η λήξη της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας έρχεται μετά από συνεννόηση-συζήτηση με τον θεραπευτή και την αξιολόγηση της μέχρι τώρα πορείας.

 

  • Είναι δυνατόν να υπάρξει σε βάθος χρόνου επαναξιολόγηση του αιτήματος του πελάτη με σκοπό τον επαναπροσδιορισμό του στο εδώ και τώρα.

 

  • Η συμμετοχή του πελάτη σε μια ομαδική θεραπεία μπορεί να συνδυαστεί με την ατομική του θεραπεία, ανάλογα με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και ύστερα από συνεννόηση με το θεραπευτή του.

 

Σε κάποιες περιπτώσεις, η ψυχοθεραπεία αποτελεί μονόδρομο ενώ σε κάποιες άλλες επιλογή. Όποια και αν είναι η τελική απόφαση του καθενός από εμάς είναι πολύ σημαντικό να έχουμε διερευνήσει τις πιθανές εναλλακτικές που έχουμε στη διάθεσή μας (π.χ. να απευθυνθούμε σε ένα δημόσιο φορέα ή στο ιδιωτικό γραφείο ενός θεραπευτή). Η αναζήτηση μέσα από επίσημους συλλόγους που ανακοινώνουν τα ονόματα πιστοποιημένων συναδέλφων ή/και η ενδελεχής έρευνα σε ιστοσελίδες και τα βιογραφικά σημειώματα θεραπευτών ενισχύουν την πιθανότητα να απευθυνθεί ο θεραπευόμενος σε έναν καταρτισμένο θεραπευτή με πιστοποιημένες γνώσεις και εμπειρία.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η ψυχοθεραπεία είναι περισσότερο ένας τόπος συνάντησης δύο ανθρώπων, με διαφορετικό ρόλο από την μια μεριά αλλά με κυρίαρχο το στοιχείο της ενσυναίσθησης και της βαθιάς κατανόησης της ανθρώπινης ύπαρξης από την άλλη. Εξάλλου, η θεραπευτική σχέση αποτελεί από μόνη της τις περισσότερες φορές θεραπευτικό μέσο που ενισχύει τα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Η ψυχοθεραπεία είναι τελικά προσωπική υπόθεση και ίσως ένα από τους σημαντικότερους σταθμούς στη διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης και ιστορίας, ένα από τα πολυτιμότερα δώρα του πολιτισμού στον άνθρωπο.

Άλλωστε, η γνώση του εαυτού μας δεν είναι σε τελική ανάλυση και η πιο ουσιαστική γνώση που μπορούμε να αποκτήσουμε;

 

Χριστίνα Πλιάτσικα,

Ψυχολόγος Msc Σχολικής Ψυχολογίας-Ειδική Παιδαγωγός

 

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.