Πάντα υπάρχουν μικρές ιστορίες που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια!Ιστορίες που μας έλεγαν οι γονείς μας.Ιστορίες μαγικές, γεμάτες μυρωδιές και χρώματα.Ιστορίες για μικρά παιδιά, με μεγάλα όνειρα.Ιστορίες μικρές με μεγάλες ελπίδες!Η δική μου;

Γράφει η Ελένη Καρακασίδου

 

Η ελπίδα πως ο Άγιος Βασίλης θα γυρίσει να πάρει αυτό που ξέχασε σπίτι μου!

Απόγευμα παραμονής πρωτοχρονιάς

Κάθε χρόνο σ όλα τα σπίτια της γης έτσι και στο δικό μου, η μάνουλα μου έβαζε τις τελευταίες πινελιές στους καμβάδες που είχε δημιουργήσει στην κουζίνα  για το γιορτινό τραπέζι!

Ο μπαμπάς μας ξεσήκωνε με γέλια και τραγούδια για την τελευταία βόλτα της χρονιάς στην φωταγωγημένη πλατεία της πόλης

Κι εμείς τρία κορίτσια που τα ήθελαν όλα !

(όπως όλα τα παιδιά άλλωστε… έτσι δεν είναι;)

Έγιναν όλα όπως ακριβώς είχαν προγραμματιστεί από τους λατρεμένους μου γονείς!

Το τραπέζι σχεδόν έτοιμο να υποδεχτεί εμάς από την βόλτα μας, τον νέο χρόνο και φυσικά τον Άγιο Βασίλη.

Τέτοιες στιγμές κυλούν όλα πιο γρήγορα… πάντα οι ώρες κυλούν πιο γρήγορα όταν υπάρχει η λαχτάρα, όταν θέλεις να τα προλάβεις όλα και να τα ζήσεις όσο το δυνατόν πιο πολύ!

Και ναι! Έφτασε η στιγμή που το κλειδί μπήκε στην πόρτα κι εμείς τρέχουμε στο σαλόνι!

Η μεγάλη μου αδερφή φωνάζει και χοροπηδάει από χαρά γιατί τα δώρα είναι ήδη κάτω από το δέντρο.

Η μικρή πηγαίνει στο τραπέζι και χαμογελά  με ικανοποίηση πως ο γενναιόδωρος αυτός γεράκος με την κόκκινη στολή, τίμησε για ακόμη μια φορά τις λιχουδιές της μαμάς!

Κι εγώ στο παράθυρο μήπως και τον προλάβω πάνω σ εκείνο το έλκηθρο γεμάτο δώρα!

Ουφ! Πάντα βιαστικός…

Δωράκι-κέρασμα και πάμε στον επόμενο!

Μα… ναι!!! Το κουμπί του Αι Βασίλη!

Ένα κουμπί από την κόκκινη βελούδινη στολή του!

Μάλλον έφαγε πολύ (γέλασε η μαμά) και σκάλωσε στο παράθυρο.

Γιατί σε εμάς έτσι ερχόταν ο Άγιος Βασίλης από το παράθυρο!

Και μ αυτήν την γλυκιά ελπίδα μας κοίμιζε ο μπαμπάς…

Κοιμηθείτε και μόλις μοιράσει όλα τα δώρα του θα γυρίσει να πάρει το κουμπί του και είμαι σίγουρος πως θα σας ξυπνήσει με ένα γλυκό φιλί, να σας ευχαριστήσει που του το φυλάξατε!

Η αλήθεια είναι πως δεν τον είδαμε ποτέ.

Η απάντηση ήταν πως ήμασταν πολύ κουρασμένες για να ξυπνήσουμε από ένα τρυφερό φιλί!

Η ελπίδα ζει… ίσως φέτος να ξεχάσει κάτι άλλο και όταν γυρίσει να το πάρει να του το δώσουμε οι ίδιες!

Ίσως ακόμη να είμαστε μεγάλες πια για δώρα και περάσει μόνο για μια λιχουδιά!

Φτιάξτε στα παιδιά σας ιστορίες χαράς να θυμούνται!

Δημιουργήστε ελπίδες!

Πλάστε όνειρα!

Είναι ωραίο να σε θυμούνται σαν παραμύθι !

(Για σένα μπαμπά μου που μου έπλασες όνειρα, πασπαλισμένα με ζάχαρη αχνή σερβιρισμένα σε ένα χρυσό αστέρι στον σκοτεινό ουρανό)

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.