Θα έπαιρνες ποτέ ένα γάλα, ένα προϊόν, ένα φάρμακο για το παιδί σου που θα σου πρότεινε κάποιος στο δρόμο; Πιθανότατα, ούτε από σημείο προώθησης… Τότε γιατί να εμπιστευτείς ένα πλήθος αγνώστων, των οποίων δε γνωρίζεις ούτε τις προθέσεις, ούτε την ιδιότητα, απλά επειδή ανήκετε στην ίδια ομάδα στο facebook;

Της Σοφίας Κλιάνη

 

Πριν γίνεις μαμά ίσως δε σου πάει το μυαλό πόσο χαμηλά μπορείς να φτάσεις(με την καλή έννοια πάντα!). Μετράς τα πάντα σε γραμμάρια, αξιολογείς τη σκληρότητα ή όχι των κακών (ναι, αυτών που ξέρεις), κυκλοφορείς με ρούχα γεμάτα (ανα)γουλίτσες, δεν κοιμάσαι, δεν τρως, δε γελάς και φοβάσαι…Ξεχνάς αυτά που ήξερες(μέχρι και το όνομά σου πολλές φορές αφού πλέον είσαι η μαμά-Γιωργάκη), δεν ξέρεις τι σου γίνεται από το πιο πολύπλοκο μέχρι το πιο απλό ζήτημα και σε βασανίζει και εκείνος ο όρκος που είχες δώσει στον εαυτό σου, να μη ζητήσεις τη βοήθεια της μάνας σου…

Και κάπου εκεί μέσα στον παραλογισμό της μητρότητας που σε κάνει και υποφέρεις, εμφανίζονται μπροστά σου ως από μηχανής θεός (ή όχι!) οι ειδικοί που σου υπόσχονται τη λύση. Όχι ψυχολόγοι καλέ, ούτε παιδίατροι. Παιδαγωγοί; Α πα πα, ούτε καν! Δεν μπορεί να μην έχεις καταλάβει ακόμα. Δεν μπορεί να μην έχεις έρθει αντιμέτωπη με αυτή τη μάστιγα των καιρών μας. Η λύση που γυρεύεις βρίσκεται στις ομάδες του facebook. Πίστεψέ με, υπάρχει μία για κάθε πιθανή ερώτηση που μπορεί να βασανίζει το μυαλό σου.

Στο σημείο αυτό(και πριν εκφραστώ για τα καλά) θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε ομάδες που είναι σοβαρότατες και οι διαχειριστές-διαχειρίστριες των οποίων ξέρουν πραγματικά για τι πράγμα μιλάνε. Υπάρχουν ομάδες, των οποίων την ύπαρξη δεν ήξερα μέχρι να τις χρειαστώ πραγματικά, όπου άνθρωποι μοιράζονται τις κοινές (τραυματικές συνήθως) εμπειρίες και δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλον. Υπάρχουν ομάδες που καθοδηγούν σωστά έναν νέο γονιό σε ζητήματα διατροφής και ανατροφής, που το επίπεδο των γνώσεων είναι φανερό. Υπάρχουν ομάδες που έχουν καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Υπάρχουν όμως και ΑΥΤΕΣ οι ομάδες…

Μιλάω για τις ομάδες εκείνες που πίσω τους κρύβονται άνθρωποι αγενείς και ειρωνικοί, που δεν έχουν καμία διάθεση για επικοινωνία. Αντιθέτως, βρίσκουν τη χαρά της ζωής στο να σχολιάζουν αρνητικά και να κατηγορούν οποιαδήποτε άλλη στάση πέρα από τη δική τους. Το έχω ξαναπεί και θα το πω όσες φορές ακόμα νιώσω, πόσο πολύ με θλίβει η σκληρότητα που έχουν οι μανάδες μεταξύ τους. Αντί να είναι ενωμένες και γλυκές, επιεικείς και τρυφερές, εκείνες γίνονται θηρία και τρώνε η μία τις σάρκες της άλλης. Σκληροί χαρακτηρισμοί, άσχημα σχόλια και αυστηρές κριτικές που κανένας δεν τους ζήτησε.

Βεβαίως, οι ακρότητες δεν συναντώνται μόνο στους επικριτές-δικαστές αλλά και από αυτούς που θέτουν τα ερωτήματα. Να δεχτώ ότι όταν το παιδί σου πέσει και ανοίξει το κεφάλι του εσύ έχεις την ψυχραιμία να το φωτογραφίσεις. Να δεχτώ και ότι κάπου θα στείλεις αυτή την φωτογραφία (στο γιατρό!). Αλλά πώς να το δεχτώ ότι θα την αναρτήσεις σε μία ομάδα με τη λεζάντα «Κορίτσια θα τρελαθώ, πώς βγαίνει το αίμα από τις κουρτίνες;». Πραγματικά αναρωτιέμαι, πόση ασφάλεια μπορεί να σου παρέχει η διαδικτυακή απάντηση ενός ανθρώπου; Ενός ανθρώπου για τον οποίον δε γνωρίζεις τίποτα… Πώς μπορεί να εμπιστεύεσαι κάποια που απλά έτυχε να έχει γίνει μαμά λίγο πριν από εσένα, χωρίς να είσαι σίγουρη για την κατάρτισή της;

Πέρα από το αστείο του θέματος, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο που χρήζει παρακολούθησης, έρευνας και ανάλυσης. Υπάρχουν άνθρωποι που, αντί να βρουν έναν γιατρό/ειδικό που εμπιστεύονται και να πορευτούν με αυτόν, αρκούνται στο να ρωτούν άγνωστες στο facebook από το τι γάλα μέχρι το τι φάρμακο να δώσουν. Ζητούν τη γνώμη αγνώστων που απλά έτυχε να είναι μέλη σε μία ομάδα μαμάδων (χωρίς να ξέρουν καν αν είναι όντως μαμάδες…!), για το αν τα σπυριά της φωτογραφίας είναι σταφυλόκοκκος, αλλεργία ή τσίμπημα. Και πέρα από κάποιες σοβαρές απαντήσεις (την έξης μία: ρώτα το γιατρό σου!), υπάρχουν απαντήσεις που σε κάνουν να παρακαλάς να μας ψεκάζουνε, γιατί δεν αντέχεται να είμαστε τόσο έκτος τόπου και χρόνου από μόνοι μας… «Βάλε λαδάκι διαβασμένο και όλα θα εξαφανιστούν», «Το είχε πάθει και το παιδί μου και μόλις το διάβασε ο παπάς του πέρασε», «Περίμενε ένα μήνα κι αν δε φύγουν ξαναστείλε μας». Και φυσικά δεν είναι σκοπός μου να προσβάλω τις πεποιθήσεις κανενός, αλλά να επισημάνω την επικινδυνότητα που ενέχουν τέτοιου είδους ενέργειες…

Προσοχή, λοιπόν! Και απλά ας κάνουμε και μια δεύτερη σκέψη πριν εμπιστευτούμε αγνώστους…

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.