Δεν έχω καμία φωτογραφία από τότε που παίζαμε «Ωραία κοιμωμένη» με τη μαμά μου. Τότε που εγώ λιποθυμούσα και κοιμόμουν για εκατό ολόκληρα χρόνια(!) ώσπου η μαμά-πρίγκιπας με φιλούσε και ξυπνούσα. Δεν έχω καμία φωτογραφία αλλά δεν θα το ξεχάσω ποτέ μου!

Tης Σοφίας Κλιάνη

 

Αποκριάτικο απόγευμα και μια ομάδα παιδιών στήνει ένα μικρό πάρτι με αυτοσχέδιες μάσκες στην αίθουσα του θεατρικού παιχνιδιού. Την ίδια στιγμή, στην διπλανή αίθουσα, οι γονείς τους έχουν μόλις τελειώσει μια ομαδική συνάντηση με την ψυχολόγο και δείχνουν συναισθηματικά φορτισμένοι. Οι εμψυχωτές αποφάσισαν να δώσουν διαφορετικό τέλος στο μάθημα εκείνης της ημέρας και κάλεσαν τους γονείς στην αίθουσα των παιδιών. Εκείνοι, κρατώντας από ένα χαρτάκι στο χέρι τους, ήρθαν δειλά δειλά σαν κάτι να τους φόβιζε…

«Χορέψτε με τα παιδιά σας!!!», είπε ο εμψυχωτής όλο χαρά. Όλα καλά μέχρι εδώ; Κι εγώ έτσι νόμιζα. Αμηχανία. Παγωμένα χαμόγελα και αμηχανία, αυτό μόνο. «Πιάστε τα παιδιά σας από το χέρι! Χορέψτε μαζί τους!», και τα χέρια απλώθηκαν. Όχι όμως για να πιάσουν τα παιδιά, αλλά για να έχουν καλύτερο πλάνο. Με λύπη μου παρατήρησα το παρακάτω σκηνικό να εκτυλίσσεται…

Οκτώ στους δέκα γονείς είχαν βγάλει τα κινητά τους τηλέφωνα από τις τσέπες και βιντεοσκοπούσαν με μανία τα παιδάκια που, σαν μικρές αρκούδες που ικανοποιούν τον αρκουδιάρη τους, στροβιλίζονταν και πόζαραν με νάζι… Μια μικρή αρένα σχηματίστηκε στα μάτια μου και τα υπέρ-εξελιγμένα τεχνολογικά λιοντάρια βρίσκονταν στα χέρια των ενηλίκων και κατασπάρασσαν λίγο λίγο τη σχέση γονιού-παιδιού. Είναι κι αυτή η διαίσθηση που μου λέει ότι οι επτά από τους οκτώ δεν πρόκειται να ξαναδούν το βίντεο.

Δε διαφωνώ στο να συλλέγουμε υλικό ώστε να κρατάμε τις αναμνήσεις ζωντανές. Δε διαφωνώ στο ότι είναι πολύτιμο να θυμόμαστε τις στιγμές. Υπερασπίζομαι όμως με πάθος πως για να θυμόμαστε μια στιγμή πρέπει πρώτα να της επιτρέψουμε να γεννηθεί. Το «Θυμάσαι-αγάπη-μου-τότε-που-χόρευες-μόνο-σου-κι-η-μανούλα-τραβούσε-βίντεο-τι-ωραία-που-περάσαμε» δεν είναι ανάμνηση, είναι ανοησία. Όπως και το «Καλά-περνάνε-τα-παιδιά-αλλά-δεν-έχω-καλά-πλάνα». Μη φοβάστε αγαπητέ, θα τα καταφέρουν και χωρίς εσάς εκεί στο Nat Geo Wild…

Χόρεψε μαζί μου θα πει πιάσε με από τα χεριά και κοίτα με στα μάτια. Θα πει κούνα το κορμί σου στον ίδιο ρυθμό με εμένα. Χόρεψε μαζί μου θα πει έλα να στριφογυρίσουμε ώσπου να ζαλιστούμε, να πέσουμε κάτω και  να γελάσουμε δυνατά. Θα πει σήκωσε με ψηλά για να πιστέψω πως θα φτάσω το ταβάνι. Να μη φοβάμαι τίποτα, να έχω εσένα.

ΥΓ. Δεν έχω καμία φωτογραφία από τότε που παίζαμε «Ωραία κοιμωμένη» με τη μαμά μου. Τότε που εγώ λιποθυμούσα και κοιμόμουν για εκατό ολόκληρα χρόνια(!) ώσπου η μαμά-πρίγκιπας με φιλούσε και ξυπνούσα. Δεν έχω καμία φωτογραφία αλλά δεν θα το ξεχάσω ποτέ μου!

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.