Πριν από χρόνια, για το χατίρι ενός έρωτα, βρέθηκα για πρώτη φορά στο γήπεδο.«Κοίτα να δεις», σκέφτηκα «όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν το ίδιο πάθος».Το μυαλό μου έσπαγε  να μπορέσει να βρει κάτι που να παθιάζει τόσο τις γυναίκες.Ανάθεμά μας, εκνευρίστηκα…

Tης Σοφίας Κλιάνη

 

Πριν από χρόνια, για το χατίρι ενός έρωτα, βρέθηκα για πρώτη φορά στο γήπεδο. Η εμπειρία ήταν μοναδική και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν πρωτόγνωρα. Οι οπαδοί ήταν αφοσιωμένοι και πιστοί σε αυτό που είχαν καλεστεί να δουν και φώναζαν συνθήματα (όχι πολύ κολακευτικά για τον αντίπαλο!) όλοι μαζί. Ανατρίχιασα…

«Κοίτα να δεις», σκέφτηκα «όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν το ίδιο πάθος». Δεν άργησε να ακολουθήσει η σκέψη ότι αυτό ήταν και το μοναδικό τους κοινό στοιχείο μιας και ο καθένας είχε, πιθανότατα, μια πολύ διαφορετική πορεία. Γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, σερβιτόροι, φοιτητές, δημόσιοι υπάλληλοι, άνεργοι, μπαμπάδες, θείοι και αδερφοί ήταν ενωμένοι σαν μια γροθιά και φώναζαν συνθήματα για την ομάδα τους σαν μια φωνή. «Εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε τίποτα να μας παθιάζει τόσο», σκέφτηκα. Ζήλεψα…

Έτσι για την ιστορία, θέλω να αναφέρω πως αυτός ο έρωτας αποδείχθηκε σύντροφος  ζωής και, πολλά χρόνια κι δύο παιδιά μετά, μπορώ να πω πως δεν είχα κάτι καλύτερο από το να πάω στο γήπεδο, εκείνη την πρώτη φορά! Ακολούθησαν κι άλλες… Από διάφορες θέσεις στις κερκίδες, άλλες φορές παρακολουθούσα το ματς με ενδιαφέρον κι άλλες ( συγγνώμη αγάπη μου που θα το μάθεις έτσι!) έκανα πως παρακολουθώ… Το μυαλό μου, όμως, έσπαγε όλες τις φορές να μπορέσει να βρει κάτι που να παθιάζει τόσο τις γυναίκες. Μάταια… Όσο κι αν προσπαθούσα να βρω ένα σύνθημα, ήταν αδύνατο… « Φέρτε να πιω, να ξημερωθώ, πω πω πω πω τι κραγιόν ήταν αυτό», « Εεε, οοο, τίποτα δεν είναι σαν το κόκκινο μανό», ή ακόμα «Οε οε οε ,φέτος το φθινόπωρο θα φορεθεί το μπλε», ήταν οι μοναδικές σαχλαμάρες που σκάρωνε το μυαλό μου, λες και ήθελε να με οδηγήσει στο εγκεφαλικό…  Ανάθεμά μας, εκνευρίστηκα…

Μια από τις πολλές φορές βρέθηκα , όχι σε οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου αλλά στη θύρα όπου πηγαίνουν οι οργανωμένοι και φανατικότεροι οπαδοί. Ενώ στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη,  σύντομα άρχισα να νιώθω παράταιρη… Δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου και αισθανόμουν ότι δεν κολλούσα με τίποτα εκεί που ήμουν. Ανά πάσα στιγμή περίμενα κάποιος να μου πει «Τι κάνεις ρε κοπελιά εδώ; Όποιος δε φωνάζει πάει σπίτι του» και άλλα τέτοια γλυκούλικα…  Μέχρι και το κόλπο «κάνω πως παρακολουθώ με ενδιαφέρον» ήταν αδύνατον να εφαρμοστεί αφού οι σημαίες που ανέμιζαν μπροστά μου ήταν το μοναδικό σημείο που μπορούσα να δω. Ήμουν έξαλλη…

«Μα είναι δυνατόν να  μην έχουμε τίποτα αντίστοιχο; Τι στο καλό κάνουμε;» σκεφτόμουν συνεχώς, βάζοντάς τα με το φύλο μου και νιώθοντας έτοιμη να εκραγώ ώσπου… «ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΩ ΑΥΤΟ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ ΞΕΚΑΘΑΡΑ;» Άκου δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο, λέει…

Όταν έχασα το πρώτο μου μωρό, ήμασταν όλες εκεί. Όταν η Μαρία έκανε αποτυχημένες εξωσωματικές, ήμασταν όλες εκεί. Όταν η Έλενα αιμορραγούσε στο σαλόνι της, ήμασταν όλες εκεί. Όταν η Γιώτα γέννησε ένα νεκρό μωρό, ήμασταν όλες εκεί. Όταν η Ελίνα έμαθε πως το μωρό της πάσχει από σοβαρή ασθένεια, ήμασταν όλες εκεί. Όταν η Αλίκη έμαθε πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά, ήμασταν όλες εκεί.  Όπως, όλες ήμασταν εκεί όταν η Τζωρτζίνα φλέρταρε με την επιλόχεια κατάθλιψη και νόμιζε πως δεν αγαπάει το μωρό της. Ήμασταν όλες εκεί όταν η Αντιγόνη εγκαταλείφθηκε από τον σύντροφό της για μία εικοσάχρονη και έμεινε να μεγαλώνει μόνη της τρία παιδιά. Όταν η Αλεξία αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση,  ήμασταν όλες εκεί. Όταν μαθαίνουμε για κάποια νέα εγκυμοσύνη, χαιρόμαστε λες και πρόκειται για εμάς και μία εσωτερική δύναμη μας σπρώχνει να πλησιάσουμε και να βοηθήσουμε κάθε νέα μανούλα… Άκου, δεν έχουμε κάτι να μας δένει…

ΥΓ. Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις μανούλες που δεν κατάφεραν ακόμα να κρατήσουν το μωρό τους αγκαλιά. Είμαστε όλες εδώ…

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.