Τον Σεπτέμβριο του 2012 είχα την τύχη να γίνω μάρτυρας της γέννησης των οκτώ κουταβιών της Φρίντας. Στα 3 της χρόνια ήταν πια ώριμη να γίνει μανούλα!Δεν χειαζόταν να επέμβω.Η Φρίντα ήξερε να τα κάνει όλα μόνη της! Πότε να τα ταΐσει, πότε να τα καθαρίσει…Η φύση είχε προβλέψει για όλα.Οταν ήρθε η δική μου ώρα, είχα πάντα στο μυαλό μου τη Φρίντα…

 

Γράφει η Μαρία Λιάσκα

 

Τον Σεπτέμβριο του 2012 είχα την τύχη να γίνω μάρτυρας της γέννησης των οκτώ κουταβιών της Φρίντας (όπου Φρίντα το καλύτερο σκυλί του κόσμου, το δικό μου σκυλί). Στα 3 της χρόνια ήταν πια ώριμη να γίνει μανούλα! Η διαδικασία της γέννησης, μυθική! Μόνη της έκανε τα πάντα! Εσπρωχνε, καθαριζε ένα – ένα τα κουτάβια της και τα κουνούσε με τη μουσούδα της για να πάρουν την πρώτη τους ανάσα. Εγώ δίπλα της να τη χαϊδεύω και να της δίνω κουράγιο. Η Φρίντα ήξερε πολύ καλά τι να κάνει. Δεν χειαζόταν να επέμβω, παρά μόνο για να της δίνω λίγο νερό και μέλι για να παίρνει δυνάμεις. Τις επόμενες μέρες όλο αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητικό. Η Φρίντα ήξερε να τα κάνει όλα μόνη της! Πότε να τα ταΐσει, πότε να τα καθαρίσει, ποιό να φροντίσει παραπάνω γιατί ηταν πιο αδύναμο από τα υπόλοιπα… Ολα, τα πάντα! Η φύση είχε προβλέψει για όλα. Εμείς απλά παρακολουθούσαμε και θαυμάζαμε αυτό που συνέβαινε στο σπίτι μας. Πλέον θαυμάζουμε τα οκτώ, όχι και τόσο κουτάβια (τουλάχιστον στο σώμα, γιατί στο μυαλό….) που έχουν δοθεί σε φίλους (ο ένας, ο Ντιέγκο, έμεινε μαζί αλλά την ιστορία για το πως είναι η ζωή ενός ζευγαριού με ένα μωρό και δύο τεράστια σκυλιά θα σας την πω άλλη στιγμή).

Οταν ήρθε η δική μου ώρα, είχα πάντα στο μυαλό μου τη Φρίντα. Από την στιγμή που έμαθα ότι μέσα μου κουβαλάω ένα πλάσμα, το άγχος για το εάν όλα θα πάνε καλά αρχικά υπερτερούσε της ευτυχίας. Σιγά σιγά βρήκα την ισορροπία μου. Και όπως όλες οι νέες σύγχρονες μαμάδες διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα… Διάβασα τα πάντα για την εγκυμοσύνη. Για το πρώτο τρίμηνο, το δεύτερο, το τρίτο… Για τον τοκετό. Για τον θηλασμό. Για το πως μεγαλώνει “σωστά” ένα βρέφος. Δεν άργησα βέβαια να καταλάβω ότι όλα αυτά ήταν απλά επιμορφωτικά. Ολα, μα όλα, έγιναν (και γίνονται) όπως τα είχε προβλέψει η φύση και πάντα, μα πάντα, άκουγα και ακούω το ένστικτό μου. Η εγκυμοσύνη πήγε καλά και δεν χρειάστηκε να ανησυχήσω για κάτι ιδιαίτερα πέρα από το κλασικό. Να έχω ένα γερό μωρό.

Στις 28 Οκτωβρίου, και αφού είχα συμπληρώσει 40 εβδομάδες κύησης, είχε φτάσει η μεγάλη στιγμή. Για την ακρίβεια είχε φτάσει η στιγμή να ακούσω για πρώτη φορά το ένστικτό μου. Όσο εύκολη ήταν η εγκυμοσύνη μου, τόσο δύσκολη, επίπονη και γεμάτη αγωνία ήταν η γέννα. Το μωρό είχε πάρει θέση, αλλά το κεφάλι του ήταν στη λεκάνη και είχε περιτύλιξη με τον ομφάλιο στο λαιμό της. Μετά απο 9 ώρες αναμονής, προκειμένου το μωρό να έρθει στη σωστή θέση, ο γιατρός μου πρότεινε να παίξουμε το τελευταίο μας χαρτί πριν μπούμε στο χειρουργείο για καισαρική. Και μόνο στο άκουσμα αυτής της εξέλιξης ξέχασα – όσο γίνεται – τους πόνους και του είπα ότι θα έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να γεννήσω φυσιολογικά. Το ότι ήταν δυνατόν, περιελάμβανε… ακροβατικά! Η μαία και ο άντρας μου πάντα δίπλα μου. Γύρισμα στο πλάι δεξιά, αριστερά. Όρθια, σε εμβρυακή στάση (δεν ήταν και το πιο εύκολο στον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης). Τελικά το μπιζέλι πήρε τη θέση που έπρεπε και στις 9 το βράδυ την είδαμε για πρώτη φορά. Το ένστικτό μου με είχε οδηγήσει στη σωστή απόφαση. Σε αυτό βέβαια βοήθησε και ο γυναικολόγος που είχε την υπομονή να είναι εκεί για 12 ώρες και φυσικά το ίδιο μου το μωρό που η καρδούλα του άντεχε να χτυπάει δυνατά παρά την ταλαιπωρία…

Με τον ερχομό στο σπίτι όλα ήταν πρωτόγνωρα. Όλα γίνονταν για πρώτη φορά. Πλέον δεν ήμασταν δύο, αλλά τρεις. Αυτο για να το συνηθίσεις θέλει χρόνο. Το μωρό μου, κολλημένο πάνω μου. Από τις 24 ώρες που είχε η ημέρα, τις 20 θήλαζε. Ήμουν προετοιμασμένη για αυτό, αφού είχα διαβάσει και μου είχε πει και η μαία ότι τα νεογνά θηλάζουν 18 με 20 ώρες… Άλλο να το ακούς και να το διαβάζεις όμως και άλλο να το βιώνεις! Η αλλαγή αυτή, όσο καλά προετοιμασμένη και να είσαι, είναι τεράστια. Η επιμονή μου να μην της δώσω “ξένο” γάλα, προκειμένου να τρέφεται μόνο με το δικό μου δεν με είχε οδηγήσει και στον πιο εύκολο δρόμο. Το ήξερα όμως. Λίγο πριν κλείσει μια εβδομάδα ζωής είχα κατανοήσει για τα καλά ότι ο ύπνος ανήκει στο παρελθόν και ότι ήμουν “ανήμπορη” να κάνω οτιδήποτε άλλο πέρα από το να θηλάζω. Το μωρό μου ήταν “αυτοκόλλητο”. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να μην κοιμάται οπουδήποτε αλλού πέρα από την αγκαλιά. Τη δική μου και του μπαμπά της. Με το που την αφήναμε σε καλάθι, λίκνο, κρεβάτι, οπουδήποτε… Μάτια ορθάνοιχτα!

“Καταστραφήκατε! Έμαθε στην αγκαλιά και τώρα δεν πρόκειται να κοιμηθεί πουθενά αλλού!”, “Να την αφήσετε να κλάψει! Δεν θα πάθει τίποτα! Να τη βάλετε στο λίκνο και αν ξυπνήσει αφήστε τη να κλάψει και θα ξανακοιμηθεί κάποια στιγμή¨. Αυτά ήταν μερικά από τα σχόλια που ακούγαμε καθημερινά από συγγενείς και φίλους. Δεν τους αδικώ, αλλά τότε όλα αυτά μου ακούγονταν “κινέζικα”! Να αφήσω το παιδί μου να κλάψει; Για ποιο λόγο; Για να μην κοιμάται πουθενά αλλού, πέρα από την αγκαλιά μας, σημαίνει ότι αυτό έχει ανάγκη! Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα. Το μητρικό ένστικτο με είχε οδηγήσει για μια ακόμη φορά στη σωστή απόφαση. Αυτή τουλάχιστον που μοιάζει σωστή στα δικά μου μάτια. Σύμμαχος στην απόφαση αυτή ο άντρας μου. Δεν ήταν καθόλου εύκολο γιατί το “ύπνος μόνο στην αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς” κράτησε τους τρεις πρώτους μήνες της ζωής της! Περίμενα πως και πως πότε θα γυρίσει ο άντρας μου από τη δουλειά για να κάνω το πρώτο βήμα της ημέρας χωρίς μωρό στην αγκαλιά. Και το βράδυ η διαδικασία του ύπνου, έμοιαζε με μαρτύριο. Τώρα τα σκέφτομαι και γελάω! Τη θήλαζα μέχρι να κοιμηθεί, την είχα στην αγκαλιά μου μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα, μετά πήγαινε στην αγκαλιά του μπαμπά της για να κοιμηθώ έστω και για μια ώρα χωρίς να έχω το “αυτοκολλητάκι” μου στην αγκαλιά. Κάπως έτσι πέρασαν τρεις μήνες και η μικρή μας αποφάσισε ότι ένιωθε ασφάλεια και δεν χρειάζονταν άλλο την αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς για να κοιμηθεί. Το αποφάσισε μόνη της! Δεν της το επιβάλλαμε.

Το ένστικτό μου αυτό μου λέει κάθε μέρα. Εδώ και πέντε μήνες “ακούω” τι θέλει το μωρό μου! Μπορεί να μη μιλάει ακόμη, αλλά ξέρει να μου “λέει” τι θέλει. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε καθαρό μυαλό και να “ακούμε” τις ανάγκες των παιδιών μας. Χωρίς εγωισμούς, χωρίς παρεμβολές, χωρίς “πρέπει”… Τα παιδιά μεγαλώνουν τόσο γρήγορα που είναι κρίμα να μην μεγαλώνουν όπως εκείνα έχουν την ανάγκη.

 

Υ. Γ.: Σχεδόν καθημερινά ο άντρας μου με αποκαλεί “Φρίντα”! “Ναι Φρίντα, δεν θα σου πειράξει κανείς το κουτάβι σου!”, είναι η πιο συχνή ατάκα του. Και χαίρομαι, γιατί η Φρίντα ήξερε τα πάντα… Από μόνη της!

Print Friendly

Related Posts

2 Σχόλια

  1. Βασιλική Χασναφέρη

    Μπράβο Μαρία- Φρίντα!!!!!! χαίρομαι πάρα πάρα πολύ , με συγκινησες πάρα πολύ με τις ..σκέψεις σου! Το ένστικτο είναι αρχόγονο και αλάθητο!

    Απάντηση

Leave a Reply

Your email address will not be published.