Επιτέλους, μετά από περίπου 13 χρόνια o Nέμο, ο Μάρλιν και η Ντόρι επιστρέφουν στη μεγάλη οθόνη. Μαζί τους επιστρέφει και ένα υπέροχο cast. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου (Ντόρι) και ο Θοδωρής Αθερίδης (Μάρλιν), ένα αγαπημένο δίδυμο, δανείζουν ξανά τις φωνές τους για ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Μαζί τους ο Ακίνδυνος Γκίκας, ο Τάσος Κωστής και πολλοί άλλοι.

Γράφει η Σοφία Αρναουτάκη

 

Βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά την επανένωση πατέρα και γιού και είναι γεγονός. Η Ντόρι θυμάται. Μετά από ένα ατύχημα που έχει θυμάται κάτι πολύ σημαντικό! Το σπίτι της και τους γονείς της. Έτσι, ξεκινά μια ξεκαρδιστική και τόσο συγκινητική (ας το παραδεχτούμε, όλοι όσοι την είδαμε κλάψαμε λιγάκι) περιπέτεια νόστου. Μέσα από αρκετά flashbacks με τη Ντόρι να είναι ένα μικρό, γλυκύτατο ψαράκι με τεράστια μάτια, μαθαίνουμε την ιστορία της, την προέλευση του ομώνυμου τραγουδιού «Κολυμπάμε! Κολυμπάμε!», ποιοι ήταν οι γονείς της και πώς χάθηκε.

Η αγαπημένη ηρωίδα, μικρών και μεγάλων, με τους φίλους της και τη βοήθεια του Κάφκα, της χελώνας που ξέρουμε από το Ψάχνοντας το Νέμο, καταλήγει στο Ινστιτούτο Θαλάσσιας Ζωής στην Καλιφόρνια. Εκεί βρισκόταν το σπίτι της. Μέσα από τη νέα της περιπέτεια θα γνωρίσει την Κυρία Διευθύντρια που θα της δώσει ένα μάθημα ζωής, θα κάνει ένα νέο φίλο, τον Χανκ, ένα «εφταπόδι» που θα τη βοηθήσει στην προσπάθεια της να βρει τους γονείς της, θα συναντήσει την παιδική της φίλη Μοίρα, έναν φαλαινοκαρχαρία (τελικά, η Ντόρι όντως μιλάει φαλαινέζικα!) και τον Μπέιλι, μια φάλαινα μπελούγκα. Παρόλο που θα αιχμαλωτιστεί από το Ινστιτούτο, θα κάνει αυτό που της έλεγε η μαμά της όταν ήταν μικρή. Θα ακολουθήσει τα κοχύλια για να βρει το δρόμο για το σπίτι της. Θα καταφέρει να βρεί το σπίτι; Και αν ναι, θα βρει τους γονείς της;

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που πήγα με τη μαμά μου στο σινεμά για να δω το Ψάχνοντας το Νέμο, που συνέχισα να βλέπω και καθώς μεγάλωνα. Σίγουρα, δεν θα ξεχάσω ούτε τη μέρα που πήγα με τους φίλους μου να δω το Ψάχνοντας τη Ντόρι, που η αλήθεια είναι πως μου άρεσε ακόμα περισσότερο. Παρόλο που το σενάριο θυμίζει κάπως το προηγούμενο, ωστόσο δεν «κλωτσάει» καθόλου. Σε ένα εξαιρετικό animation με χιούμορ για όλες τις ηλικίες, αγωνία, ευαισθησία και μια μικρή δόση μελαγχολίας, η Pixar μας ενθουσιάζει ευχάριστα για ακόμα μια φορά. Επομένως είναι μια καλή πρόταση για μικρά, μεσαία και μεγάλα παιδιά.

P.S: Τελικά, η Ellen DeGeneres, που δανείζει τη φωνή της στην αμερικάνικη εκδοχή της Ντόρι, είχε δίκιο που προσπαθούσε τόσα χρόνια γι’ αυτό το sequel.

 

*Η Σοφία Αρναουτάκη είναι προπτυχιακή φοιτήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου.

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.