Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία τάση προς έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής. Όλο και περισσότεροι γονείς ενημερώνονται για θέματα υγείας και διατροφής και μάχονται να βάλουν τα παιδιά στο «σωστό» δρόμο. Έλα, όμως, που τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα…

Της Σοφίας Κλιάνη

 

Γονείς που αγχώνονται, που θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους την ίδια ώρα που προσπαθούν να αφομοιώσουν όλες αυτές τις νέες λέξεις: κινόα, φαγόπυρο, υπερτροφές, κλαριφιέ, μαγιονέζα αβοκάντο και άλλα…και άλλα πολλά. Και ναι, διαβάζουν και επιμορφώνονται και ναι, κοντράρονται άνετα στις γνώσεις με ειδικούς της διατροφολογίας όμως… κάτι δεν πάει όπως το περίμεναν! Και μένουν να αναρωτιούνται «Μήπως κάνω κάτι λάθος;». Ίσως ναι… να τι:

Κάνε εσύ την αρχή: Για να μη διεισδύσουμε σε βαθιές παιδαγωγικές θεωρίες, ας αναφέρουμε μόνο πως τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας. Τα παιδιά μιμούνται τα πρότυπά τους. Ας φανταστούμε, λοιπόν, πόσο αστεία είναι η εικόνα ενός γονιού που κρατάει το τσιγάρο στο χέρι, ενώ ταυτόχρονα κάνει κήρυγμα στο παιδί του για τις βλαβερές επιπτώσεις του τσιγάρου! Ε, κάπως έτσι είναι και με τον τρόπο ζωής… Ένας γονιός που περιφέρεται από καναπέ σε καναπέ, καπνίζει και τρώει έτοιμο φαγητό, δεν μπορεί να πείσει το παιδάκι του να υιοθετήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής.

Βάλε το θέμα στο τραπέζι: Η αλλαγή μιας συνήθειας ή η δοκιμή μιας νέας γεύσης είναι κάτι που θέλει το χρόνο του. Δύσκολα κάποιος (ειδικά αν αυτός ο κάποιος είναι μικρός επαναστάτης) θα δοκιμάσει πρόθυμα κάτι που δεν έχει ξαναδοκιμάσει. Έτσι, μία πιθανή λύση στο πρόβλημα «δεν τρώει σπανακόρυζο», είναι να… βλέπει το σπανακόρυζο. Χωρίς να χρειαστεί να μαγειρεύεται διαφορετικό φαγητό για κάθε μέλος μιας οικογένειας (με βασική προϋπόθεση ότι αυτή συναντιέται στο τραπέζι), το παιδί μπορεί να έρχεται σε οπτική επαφή με κάποιο φαγητό. Για παράδειγμα,  όταν το οικογενειακό τραπέζι περιλαμβάνει φακές(για όλους!), να υπάρχει στη μέση ένα πιάτο σπανακόρυζο, σαν συνοδευτικό. Πιστέψτε με… κάποια στιγμή θα δοκιμάσει. Μπορεί σε δύο χρόνια, αλλά θα δοκιμάσει.

Μην κάνεις το παιδί να νιώθει άρρωστο: Ακολουθεί σύντομη βιωματική εμπειρία… Κάποτε στην τάξη μου στο νηπιαγωγείο, είχα έναν μαθητή με πολύ σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια. Επειδή, όμως, η μανούλα του δεν ήθελε το παιδάκι της να αισθάνεται μειονεκτικά σε σχέση με τα υπόλοιπα, μαγείρευε κάθε μέρα το ίδιο φαγητό με το σχολείο και το πρωί μας το έφερνε σε ταπεράκι. Σήμερα, πολλές μανούλες με υγιέστατα παιδιά, φέρνουν από το σπίτι φαγητό μαγειρεμένο ειδικά για το παιδάκι τους διαφορετικό από αυτό που τρώνε τα υπόλοιπα παιδιά… Νομίζω δε χρειάζεται να επεκταθώ στο ποιο παιδί αισθάνεται άσχημα ανάμεσα στα δύο.

Δεν αρκεί να μη βάζουμε τις απαγορευμένες τροφές στο σπίτι μας: Πολλές φορές πιστεύουμε πως αν κάτι «δε μπαίνει σπίτι μας», προστατεύουμε και τα παιδιά μας από το να το καταναλώσουν. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι κάπως πιο σκληρή, μιας και το παιδάκι μας θα πάει και σε άλλα σπίτια/σχολεία/παιδότοπους και κάποια στιγμή θα δοκιμάσει τον…καρπό. Ακόμα κι αν καταφέρουμε και μεγαλώσει χωρίς αυτά, απλά και μόνο επειδή τα κρύβαμε, πιθανότατα όταν πάει να σπουδάσει θα πάρει δέκα κιλά γιατί θα πέσει με μανία στις πίτσες και τα ζαχαρωτά που τόσα χρόνια είχε «στερηθεί»

Ενημέρωσε το παιδί σχετικά: Η τακτική «αυτός ο κόσμος είναι πολύ ανθυγιεινός για να σε χωρέσει», ίσως να μην είναι και η πλέον αποδοτική. Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγει κάποιος συνειδητά το «κακό», είναι να ενημερωθεί και να επιλέξει μόνος του να μην το καταναλώσει. Έχετε δοκιμάσει ποτέ να βάλετε φωτιά σε πατατάκι; Ίσως να μην υπάρχει πιο ισχυρό κίνητρο ώστε κάποιος να μη θελήσει ποτέ ξανά να φάει! Ας δώσουμε στα παιδιά τη γνώση και την δυνατότητα της επιλογής.

Για το τέλος κράτησα κάτι που καλό είναι να μας συντροφεύει όλους, σε οποιαδήποτε φάση της ζωής μας… Παν μέτρον άριστον! Και ίσως έτσι η ζωή μας και η ζωή του παιδιού μας να γίνουν πιο εύκολες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουμε άγνοια κινδύνου…

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.