Όταν με πήγε εμένα η δική μου μάνα πρώτη μέρα στο σχολείο θυμάμαι ποσό τραυματικά βίωσα όλη αυτήν την αλλαγή ξαφνικά στη ζωή μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως την κοιτούσα καθώς έφευγε κι απομακρυνόταν στον ορίζοντα και νόμιζα ότι χανόταν πέρα ως πέρα και για πάντα.

Γράφει ο Παναγιώτης Μουχτερός

 

Θυμάμαι επίσης με πόση προσπάθεια συγκρατούσα τα δάκρυά μου από τα να φανούν σε εκείνη αλλά και στους άλλους, συμμαθητές και δασκάλους. Μια φορά δεν είχα καταφέρει να τα κρύψω καλά και με ρώτησε ένας δάσκαλος «αν έπαθα τίποτα» κι απλά απέφυγα τις περαιτέρω διευκρινίσεις με ένα ξερό «όχι». Θυμάμαι έπειτα που πάλι είχα σπάσει και η μάνα με ρώτησε στο σπίτι όταν γύρισα αν κλαίω κάθε φορά που φεύγει. Και σε εκείνη πάλι «όχι» είπα.

Όσο κι αν περνάνε τα χρόνια δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη βίαιη μετάβαση από το οικογενειακό στο σχολικό περιβάλλον, χωρίς ίχνος κάποιας περιόδου προσαρμογής.

 

Σήμερα πια, σκέφτηκα πάλι εκείνες τις κλαψιάρικες ημέρες.

Σκέφτηκα πως υπάρχουν και χειρότερα.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μην είχα καν μάνα τότε.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μην είχα καν γονείς.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μην είχα πατρίδα.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μην ήξερα ελληνικά.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να με δείχνουν με το δάχτυλο.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να με λένε μολυσμένο κι άρρωστο.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μη με θέλανε σε εκείνο το σχολείο.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να μη με θέλανε μαμάδες και μπαμπάδες σε κανένα σχολείο.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να ήμουν πρόσφυγας.

Καληνύχτα.

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.