Η Σοφία και ο Χάρης  είναι παντρεμένοι. Αλλά όχι μεταξύ τους. Διαφορετικά σπίτια, ίδια προβλήματα και μια φράση να περιφέρεται  στον αέρα… “Μα, γιατί δε με καταλαβαίνεις;”. Στο σημερινό άρθρο η συζήτηση έρχεται στο… τιμόνι!

Γράφουν ο Χάρης Σταυρουλάκης και η Σοφία Κλιάνη

 

Ο Χάρης λέει…

Δύο λέξεις. Γυναίκα οδηγός φίλε! Πλάσμα θρύλος. Βγαλμένο από μυθιστόρημα του Stephen King.

Δε χρειάζεται να είσαι σεξιστής για να καταλάβεις ότι δεν το έχετε γιατί εγώ πολλά πράγματα είμαι, σεξιστής όχι. Δεν είναι στο γενετικό σας κώδικα ρε παιδί μου δε φταίτε εσείς. Κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα(απλά δε μπορώ να σκεφτώ κάποια τώρα)…

Καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά από τη μέρα που αποφασίζουν να πάρουν αυτοκίνητο και ενώ της εξηγείς τα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας που το ανθρώπινο είδος μόχθησε για να τα επιτύχει στο χώρο της αυτοκίνησης, σου λέει ‘’θέλω αυτό γιατί βγαίνει και σε κυπαρισσί που είναι trendy!’’ ή ‘’Να πάρουμε αυτό καλύτερα αγάπη μου, το άλλο έχει πατημασιές στα πατάκια!’’ και δεν έχεις αντεπιχειρήματα να παραθέσεις σε αυτά τα τρανταχτά επιχειρήματα γιατί είσαι απασχολημένος να ψάχνεις μια γωνιά να κλάψεις με την ησυχία σου!

Στο δρόμο δε, τα έχουμε δει ΟΛΑ. Να χτενίζονται, να τρώνε, να μιλάνε στο κινητό, να βάζουν κραγιόν, να θηλάζουν, να γράφουν τα ψώνια, να στέλνουν μηνύματα, να αλλάζουν ρούχα, να βουρτσίζουν δόντια, να περνάνε make up,αλλά –για να λέμε και τα καλά- δεν τις έχουμε δει ακόμα να ΞΥΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ! Τη βλέπεις να περνάει από δίπλα σου και να κοιτάζει στο καθρέφτη για να βαφτεί ενώ ταυτόχρονα κρατάει κινητό και απλά ανοίγεις το ραδιόφωνο για να ακούσεις σε ποιο ύψος της Κατεχάκη θα γίνει το μακελειό.

Eίστε ο λόγος που παρόλο που πάω να μπω σε μονόδρομο , κοιτάω και δεξιά και αριστερά! Πρέπει να παραδεχτώ οτι εχω μπει σε αυτοκίνητο που οδηγούσε γυναίκα και δεν έπαθα τίποτα…εκτός από θλάση τετρακέφαλου από το πάτημα του ‘’φανταστικού’’ φρένου. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέει ο σοφός λαός ότι οι γυναίκες οδηγοί είναι σαν τα αστέρια, εσύ μπορείς να τις δεις εκείνες όμως δε σε βλέπουν ποτέ(μάλλον θα βάφονται)!..

Επίσης, διαθέτετε κάτι άλλο που έχω ονομάσει ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ. Τι εννοώ; Πάμε στο Mall μπαινοβγαίνετε στα μαγαζιά ξέρετε  που να στρίψετε δεξιά για το επόμενο ή αριστερά μετά τη γωνία για το μεθεπόμενο με τεράστια ακρίβεια ή μέσα σε τεράστιο Zara πάτε βόρεια για εκείνο το πουλοβεράκι και νοτιοδυτικά για μια τσάντα που είχατε δει πριν ένα μήνα αλλά αν σας βάλουν στο δακτυλίδι της Κηφισίας και σας πουν να κατευθυνθείτε προς Αθήνα, το πιο πιθανό είναι να σας βρουν κάπου μεταξύ Σκοπίων και Κροατίας! Ανεξήγητο.

Το παρκάρισμα;;;ΤΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ. Δεν έχω λόγια, θα έπρεπε να μπορούσα να φτιάξω μια παρουσίαση και να δείχνω slides ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ.

Τουλάχιστον, έχετε την αυτοπεποίθηση της Κατερίνας Στικούδη στην οδήγηση: ’’Δε ξέρω να τραγουδάω, ΑΛΛΑ θα συνεχίσω να τραγουδάω και να ταλαιπωρώ τα αυτάκια σας ΓΙΑΤΙ κουνιέμαι ωραία…’’! Αυτό.

Α! Και για να μη ξεχνιόμαστε…ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ,Ε;

 

Η Σοφία απαντάει…

Ωραίο θέμα αυτό με την οδήγηση… Ατελείωτο! Από όπου κι αν το πιάσεις πραγματικά δεν έχει άκρη. Ας ξεκινήσουμε με κάποιες παραδοχές…

Ναι, το χρώμα του αυτοκινήτου μας είναι σημαντικό για εμάς και ναι, του δίνουμε λίγο μεγαλύτερη σημασία από εσάς (που πιθανότατα δεν ξέρετε ούτε την ακριβή λέξη που χρησιμοποιεί η ανθρωπότητα για το συγκεκριμένο χρώμα). Πού το κακό; Εσείς θα οδηγούσατε ένα ροζ Smart με λογότυπο «Τη φοράω και πετάω»; Ε, κάπως έτσι βλέπουμε εμείς τα χρώματα…

Όσο για το μακιγιάζ, σίγουρα γίνεται από κάποιες γυναίκες αλλά πιθανότατα όχι την ώρα της οδήγησης αλλά όσο είναι σταματημένες στο πράσινο φανάρι. Ξέρω, δεν έκανα λάθος. Σταματημένες στο πράσινο εννοώ, μέχρι να τους κορνάρει κάποιος από τους πίσω και να ξεκινήσουν ξανά το δρόμο τους… Και στο κάτω κάτω, ας μας πει κάποιος υπεύθυνα…ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΔΗΓΟΥ; Όχι, ακούω…

Και μια που είπα «κορνάρει», τι θυμήθηκα; Θυμήθηκα όλες εκείνες τις φορές που δεν ήταν γυναίκες αλλά άντρες οι οδηγοί που έκαναν κόλαση τη δική μου ζωή στο δρόμο… Ξέρεις, κάποιοι άντρες οδηγοί θεωρούν ότι η κόρνα είναι κάτι σαν συζήτηση «Κάνετε λίγο πιο δεξιά κύριε;», «Έρχομαι με 180, μη βγεις», «Επ! Γεια σου φιλαράκι!», «Στραβωμάρα έχεις κυρά μου; Πράσινο είναι το φανάρι». Και πες μου τώρα εσύ, πώς μπορούμε εμείς οι υπόλοιποι οδηγοί να ξεχωρίσουμε τι «λέει» κάθε φορά αυτό το (όχι) χαριτωμένο μπιιιιιιπ!

Επίσης, καλά τα λέτε για τις γυναίκες και γελάτε αλλά ας αναφερθούμε λιγάκι και στις σκηνές τρόμου που ζούμε λόγω ταχύτητας. Γιατί, σπάνια θα δεις γυναίκα οδηγό να «τρέχει» με τις ταχύτητες που πιάνει ένας άντρας(και όχι επειδή πραγματικά βιάζεται). Είναι κάποιες φορές που απλά το μπροστινό αυτοκίνητο (που αχνοφαίνεται στα 700 μέτρα) είναι ο στόχος που πρέπει να φτάσετε και να περάσετε για να μπορέσετε τη νύχτα να κοιμηθείτε ήσυχοι. Αν υπήρχε σύνδρομο «οδηγός ασθενοφόρου», μάντεψε τι φύλου θα ήταν ο νικητής…

Όσο για την αφηρημάδα… ΤΟΛΜΑΤΕ; Σοβαρά τώρα, τολμάτε να μιλήσετε εσείς; Που δεν υπάρχει (συγκεκριμένο) γυναικείο μέλος που να περάσει από ακτίνα χιλιομέτρου και να μην κοιτάξετε; Που έχετε το ραδιόφωνο με τα αθλητικά στο τέρμα, μιλάτε στο κινητό με το ένα χέρι ενώ με το άλλο ψάχνετε τα ψιλά για τα διόδια ; Και όλα αυτά συνήθως ΧΩΡΙΣ ΖΩΝΗ;

Για το θέμα του προσανατολισμού τώρα τι να πω; Έχετε δίκιο, αλλά είναι η φύση τέτοια. Πώς ρε παιδί μου εσείς δε βρίσκετε με τίποτα τον κάδο των σκουπιδιών; Ε, κάπως έτσι… Αλλά κάνουμε προσπάθειες, δε μπορείτε να πείτε… Να, εγώ για παράδειγμα μέχρι και GPS προσπάθησα να χρησιμοποιήσω. «Κινηθείτε νοτιοανατολικά» μου λέει με το που βάζω μπροστά το αμάξι. Είχα ξεχάσει την πυξίδα μου στο σπίτι, τι να κάνω; Πήγα MALL που ήξερα πού πέφτει…!

Α!Και για να μη ξεχνιόμαστε…ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ,Ε;

 

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.