Και πάνω που νομίζεις πως ο κόσμος τούτος προχωράει μπροστά, πάνω που χαίρεσαι με κινήσεις που αναγνωρίζουν ίσα δικαιώματα στους τετράποδους φίλους μας, συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι όχι! Το παιδί σου δεν είναι καλοδεχούμενο…

Tης Σοφίας Κλιάνη

 

Έστω ότι είσαι γονιός. Ίσως μάλιστα να ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που δε θέλουν να χάσουν κάθε ίχνος του εαυτού τους και της κοινωνικής τους ζωής επειδή η φύση τους χάρισε το πιο όμορφο δώρο της. Και έστω, ότι αποφάσισες να πας μια βόλτα. Όχι μόνος (ίσως να είναι και αδύνατον πια!), αλλά μαζί με το παιδάκι σου. Λυπάμαι που θα σου το χαλάσω αλλά…

Οι μόνες επιχειρήσεις που έχουν προβλέψει την ύπαρξη των παιδιών στον κόσμο, είναι αυτές οι οποίες συντηρούνται από τα ίδια τα παιδιά. Είναι, με λίγα λόγια, εκείνες που απευθύνονται σε παιδιά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Παιδότοποι, παιχνιδάδικα και μεγάλα εμπορικά, είναι ίσως και τα μοναδικά μέρη που μπορείς να επισκεφθείς με ένα παιδί.

Η δική μου προσωπική άποψη είναι πως δεν είναι κακό να πάρει κάποιος τα παιδιά του και να πάει για φαγητό ή για καφέ-χυμό (σίγουρα οι βόλτες στη φύση είναι πιο εποικοδομητικές άλλα δεν είναι πάντα εφικτές). Ωραία ως εδώ! Το θέμα είναι ότι πιθανότατα δεν πρόκειται να βρει κανείς –τουλάχιστον όχι εύκολα- ένα μαγαζί στο οποίο δε θα καπνίζουν όλοι(και θα αφήσω ανοιχτό το θέμα παιδικές χαρές και κάπνισμα για να επανέλθω κάποια άλλη στιγμή…).

Κι αφού έχετε καταφέρει να ξεπεράσετε τα αντικειμενικά εμπόδια (δεν υπάρχει θέση parking, δεν υπάρχει ράμπα ή ασανσέρ για να ανεβάσετε/κατεβάσετε το καρότσι 42 σκαλιά/ δεν υπάρχει χώρος για το καρότσι) σας ρωτάει ο άνθρωπος που έχει έρθει για να σας εξυπηρετήσει αν θέλετε καρεκλάκι για το μωρό! Και έρχεται μια λάμψη ελπίδας στα μάτια σας ότι ίσως να ήσασταν λιγάκι υπερβολικοί… ΝΑΙ! Λέτε όλο χαρά… Κι έρχεται! Πιθανότατα βρώμικο και σίγουρα για εντελώς άλλη ηλικία από αυτήν του παιδιού σας. Και δεν τελειώσαμε εδώ…

Κάπου εδώ εμφανίζεται το θέμα των παιδικών γευμάτων. Το πιο συχνό φαινόμενο είναι να μην υπάρχει τίποτα στο μενού που να μπορεί να καταναλώσει ένα παιδί και να μην περιέχει σοκολάτα/ζάχαρη/συντηρητικά/τηγάνισμα(σε αμφιβόλου ποιότητας λάδια). Έστω όμως ότι θα έχετε προβλέψει και για αυτό…

Κι εκεί που κρατάτε το παιδάκι σας στο καρότσι ή στην αγκαλιά ή κάνετε και κανέναν περίπατο στο χώρο, συνειδητοποιείτε πως το μωρό έχει λερωθεί και χρειάζεται άλλαγμα. Καταστροφή! Όχι μόνο δεν υπάρχει περίπτωση να βρείτε ειδικό χώρο για να αλλάξετε το παιδί, αλλά δεν έχει προβλεφθεί ούτε μια πτυσσόμενη αλλαξιέρα (έστω!) στις τουαλέτες ώστε να μπορεί ο γονιός να καθαρίσει το παιδί του.

Το πρόβλημα της τουαλέτας επεκτείνεται και στα επόμενα χρόνια, όπου το αγοράκι σας θα αρνείται να μπει στις «κοριτσιών» όταν συνοδεύεται από τη μαμά ενώ το κοριτσάκι θα τραβολογάει τον (με σκυμμένο κεφάλι) μπαμπά στις γυναικείες τουαλέτες… Και πέρα από το σηματάκι στην πόρτα -που γνώμη μου είναι πως δεν είναι απαραίτητο πια, αφού οι κοινωνίες έχουν τόσο αλλάξει, οι κοινές τουαλέτες δεν αποτελούν ταμπού-, είναι θέμα υγιεινής. Δε μπορεί να υποχρεώνεις ένα παιδί να χρησιμοποιεί την ίδια τουαλέτα με όλους τους ενήλικες… Θα έπρεπε να υπάρχουν παιδικές τουαλέτες σε κάθε μέρος που μπορεί να υπάρξουν παιδιά. Δηλαδή παντού!

Έχω κι άλλα στο μυαλό και πιθανότατα υπάρχουν άλλα τόσα τα οποία δεν έχω κληθεί ακόμα να αντιμετωπίσω και θα τα βρω στην πορεία… Εκείνο με το οποίο θα ήθελα να κλείσω είναι μια προτροπή. Ας επιδιώξουμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Ας διεκδικήσουμε τα δικαιώματα των παιδιών μας κάθε φορά που θα μας δίνεται η αφορμή. Και ας διεκδικήσουμε το δικαίωμα να κρατήσουμε συνήθειες στη ζωή μας που είχαμε πριν γίνουμε γονείς…

Καλή μας τύχη!

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.