Η Σοφία και ο Χάρης  είναι παντρεμένοι. Αλλά όχι μεταξύ τους. Διαφορετικά σπίτια, ίδια προβλήματα και μια φράση να περιφέρεται  στον αέρα… “Μα, γιατί δε με καταλαβαίνεις;”. Αυτήν την εβδομάδα συζητάνε για τα πράγματα που γίνονται αόρατα στα αντρικά μάτια…!

Γράφουν ο Χάρης Σταυρουλάκης και η Σοφία Κλιάνη

 

Ο Χάρης λέει…

Σήμερα θα σας εκπλήξω. Κι όμως, δεν θα είμαι καθόλου επικριτικός ή ειρωνικός. Το αντίθετο.

“Αγάπη μου, δε βρίσκω το ……… μου. Που είναι;”Όπου ……… μπορείτε να βάλετε οτιδήποτε. Από τις κάλτσες μας και το αγαπημένο μας πουκάμισο μέχρι τη μαγιονέζα και τα κλειδιά μας.

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ; Πράγματα που είναι μπροστά στα μάτια μας και δε μπορούμε να τα δούμε, εσείς έχετε το χάρισμα  να τα βλέπετε. Μου έχει συμβεί δεκάδες φορές.

Ακόμα και πράγματα που ΔΕΝ ξέρετε καν τι είναι. Ρωτάω πχ “Που στο καλό είναι το επαναφορτιζόμενο κρουστικό δρεπανοκατσάβιδο;” ενώ παράλληλα κοιτάζω τα ράφια της αποθήκης κανένα τέταρτο. Μπαίνει, ρίχνει μια ματιά 5 δευτερολέπτων στα ράφια σου λέει “Αυτό εκεί δεν είναι;” και αφού σε κοιτάξει με αυτό το υποτιμητικό βλέμμα, που “φωνάζει” ξεκάθαρα πόσο κατώτερο είδος είσαι, φεύγει. Και μένεις εκεί αποσβολωμένος να κοιτάς το εργαλείο και να απορείς πώς δεν το είδες τόση ώρα και το είδε εκείνη ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΡΕΠΑΝΟΚΑΤΣΑΒΙΔΟ.

Ή το ψυγείο. Το ανοίγω εγώ να βρω αυτό που θέλω και είμαι ικανός να κάνω απόψυξη και να μην το έχω βρει ακόμα. Και ρωτάς που είναι οι φράουλες/μουστάρδα/τυρί/κρασί κ.τ.λ. και σου φωνάζει όλο αυτοπεποίθηση από μακριά “Στο κάτω αριστερά ράφι”. Αμ δε! Παρόλο που σου έχει κάνει το σημείο ενδιαφέροντος τόσο συγκεκριμένο ,και ΠΑΛΙ πρέπει να έρθει να το βρει εκείνη γιατί και ΠΑΛΙ κοιτάζω σας χάνος!

Το ίδιο “μαγικό” συμβαίνει με τις ντουλάπες, την πιατοθήκη, το ντουλαπάκι του μπάνιου, την παπουτσοθήκη, τον καναπέ, το συρτάρι, το σπίτι ολόκληρο. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Είστε καλύτερες σ’ αυτό και επειδή δεν είμαστε μικρόψυχοι οφείλουμε να το παραδεχτούμε! Βέβαια απ’ την άλλη μεριά (ναι, υπάρχει και τέτοια…) υπάρχουν φορές που δεν βρίσκουμε πράγματα γιατί εσείς τα μετακινείτε χωρίς να ρωτήσετε! Εγώ πάντα είχα τα ξυριστικά μου στο αριστερό ντουλαπάκι του μπάνιου, τι φταίω αν σου ήρθε να κάνεις ‘’αναδιοργάνωση’’ και να μου τα μεταφέρεις στο κεντρικό ντουλαπάκι του μπάνιου για να βάλεις ακαταλαβίστικες κρέμες στη θέση τους; ΠΩΣ ΝΑ ΒΡΩ ΕΓΩ ΤΑ ΞΥΡΙΣΤΙΚΑ ΜΟΥ; Αφου δεν είναι εκεί. Είναι αλλού !Κατάλαβες;…

Τέλος, να ενημερώσω ότι με τον ίδιο τρόπο που (δεν) βλέπουμε τα πράγματα εμείς οι άντρες λειτουργούν και τα παιδιά μας(όσοι έχετε καταλαβαίνετε τι εννοώ…το γνωστό “Μαμαααα/Μπαμπαααα που είναι το…”).Όχι μόνο τα αγοράκια αλλά ΚΑΙ τα κοριτσάκια. Αυτό σημαίνει ότι δεν γεννιέστε με αυτή την ικανότητα αλλά την αποκτάτε “μαγικά” περίπου όταν παντρεύεστε. Άρα που καταλήγουμε πάλι??Σας παντρευόμαστε και γίνεστε καλύτεροι άνθρωποι!

Α! Και για να μη ξεχνιόμαστε…ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ,Ε?

 

Η Σοφία απαντάει…

Όχι, όχι, αγαπητέ… Δεν πρόκειται να πέσω στην παγίδα σου και να σας λυπηθώ, όσο κι αν κουνάς το σημαιάκι της ανακωχής! Θα τα πω κι εγώ γιατί θα σκάσω…

Από την ώρα που αποφασίζουμε να ζήσουμε μαζί, είναι σαν να υπογράφουμε ένα αόρατο συμβόλαιο που τιτλοφορείται «Θα του βρίσκεις τα πάντα για πάντα, ακόμα κι όταν είναι μπροστά στα μάτια του». Κλειδιά που κρατάτε στο χέρι, γυαλιά που φοράτε στο κεφάλι, κινητό από το οποίο μας πήρατε για να μας ρωτήσετε αν το έχουμε δει… Καμιά φορά πιστεύω πως όταν πεθάνω, στο μάρμαρο θα γράφει «Στο δεύτερο συρτάρι»…

Είναι πραγματικά εξοργιστικό! Όχι χαριτωμένο. Όχι υποφερτό. Εξοργιστικό! Μια φωνούλα μέσα στο κεφάλι σας λέει: «Εμφανίστηκε ΑΥΤΗ στο οπτικό μας πεδίο, χάσε τα πάντα». Και μην ακούσω κλισέ θεωρίες περί γονιδιακής κληρονομιάς και αρσενικού-κυνηγού που προστάτευε την οικογένειά του από εχθρούς και είναι εκπαιδευμένο να κοιτάει μακριά. Γιατί και τότε τα αρσενικά, από την πείνα μάλλον πέθαιναν. Κυνηγούσαν, κυνηγούσαν αλλά δε μπορούσαν να θυμηθούν πού έβαλαν το φαγητό.

Το άλλο απίθανο (το λες και μαγικό!) που συμβαίνει με την περίπτωσή σας είναι το εξής: πέφτει κάτι κάτω (η σιδερώστρα για παράδειγμα!) και προκειμένου να μην τη σηκώσετε και να τη βάλετε στη θέση της (εκεί που έπεσε δηλαδή, απλά όρθια), προτιμάτε να πηδάτε από πάνω της σαν τσιτάχ για όσο χρειαστεί, μπορεί και μήνες. Παρ’ όλα αυτά, όταν έρθει η ώρα να σιδερώσετε κάτι (ή καλύτερα να μας κάνετε ύπουλη παρατήρηση που δεν σιδερώσαμε το «κάτι» σας), θα μας ρωτήσετε με αθωότητα Λώρα_μικρό_σπίτι_στο_λιβάδι: «Αγάπη, μήπως έχεις βάλει κάπου τη σιδερώστρα;». Κι όλο μας έρχεται στο νου ένα χριστουγεννιάτικο αστείο του Αρκά…

Καμιά φορά, βέβαια, πιστεύουμε πως είναι μέσα στα πλαίσια της «γλυκουλιάς» σας για να μας κάνετε να αισθανθούμε σημαντικές… Δεν έχω άλλη εξήγηση για το «Αγάπη, παγάκια πού έχουμε;». Και για να μην τα πολυλογώ… Αυτό που ψάχνετε, θα βρίσκεται ΠΑΝΤΑ ακριβώς εκεί που το παρατήσατε τελευταία φορά, ακριβώς εκεί που θα το ψάχνατε αν δεν ήμασταν εμείς στο σπίτι τη δεδομένη στιγμή και ακριβώς εκεί που είναι η ΛΟΓΙΚΗ του θέση. Αυτά.

Α! Και για να μη ξεχνιόμαστε…ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ,Ε?

Print Friendly

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.